ห้องมอนิเตอร์ของฝ่ายรักษาความปลอดภัยในโรงพยาบาลเปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ
จอขนาดใหญ่หลายจอเรียงสว่างอยู่เคียงกัน คนจากหน่วยคดีอุกฉกรรจ์เบียดกันอยู่หน้าโต๊ะควบคุม
หลินหว่านกำลังเคาะคีย์บอร์ด เรียกภาพบันทึกของเมื่อคืนขึ้นมา
“ผู้กองกู้ ตรงนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลค่ะ”
หลินหว่านชี้ไปยังจอตรงกลาง “เมื่อคืนตอนตีสองสี่สิบ กล้องวงจรปิดตรงทางเดินหน้าห้องยาจับภาพคนคนหนึ่งได้ค่ะ”
บนจอ ทางเดินยาวเหยียดว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟเซ็นเซอร์สีขาวซีดส่องสว่าง
เงาของพยาบาลคนหนึ่งเข็นรถเข็นอุปกรณ์การแพทย์สเตนเลสสองชั้น ปรากฏขึ้นจากปลายทางเดิน
เธอสวมหมวกพยาบาล สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง ก้มหน้าเดินอย่างรวดเร็ว
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องยา พยาบาลคนนั้นก็หยุดเท้า ล้วงบัตรพนักงานจากกระเป๋าแล้วแตะตรงช่องเซ็นเซอร์
ประตูเปิดออก เธอเข็นรถเข้าไป สิบนาทีต่อมาก็เดินย้อนกลับมาตามเส้นทางเดิม ออกจากบริเวณที่กล้องวงจรปิดจับภาพได้
อาจารย์เจิ้งจ้องจออยู่นาน ก่อนจะเกาศีรษะที่มีผมบาง
“ก็แค่พยาบาลที่เข้าเวรกะดึกไม่ใช่เหรอ? มีอะไรน่าสงสัยตรงไหน?”
หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลยืนอยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้าซ้ำ ๆ “คุณตำรวจครับ เมื่อครู่เราเช็กตารางเวรแล้ว ช่วงตีสองถึงตีสามเมื่อคืน ชั้นนี้ไม่มีพยาบาลที่ได้รับมอบหมายให้ไปห้องยาเพื่อรับยาเลยครับ”
กู้ถิงเชินวางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะควบคุม
“หลินหว่าน ช่วยปรับภาพตอนเธอเข้าออกประตูให้ช้าลงหน่อย”