น้ำเสียงของซ่งเชียนเซี่ยกระแทกเข้าใส่แก้วหูของทุกคน
“ถ้าอยากตายก็พูดต่อไปสิ เปลืองออกซิเจนที่เหลืออยู่ของพวกคุณให้หมดเลย”
“ถ้าอยากรอด ก็ฟังคำสั่งฉันดี ๆ!”
หลังจากเงียบงันไปชั่วขณะ ฝูงชนก็ระเบิดความไม่พอใจออกมาทันที
“ฟังคำสั่งเธอ? เมื่อกี้เธอเตะทางรอดทางเดียวของพวกเราจนพังไปแล้ว!”
เจ้าของบริษัทสปอนเซอร์ร่างท้วมคนหนึ่งชี้หน้าเธอแล้วด่ากราด
“ตำรวจสาวอย่างเธอจะไปรู้อะไร! กดปุ่มแล้วตายแค่คนเดียว แต่ตอนนี้ทุกคนต้องมาตายเป็นเพื่อนเธอ!”
“ใช่แล้ว! เธอมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนพวกเรา!”
“พวกเราจบแล้ว... จบกันหมดแล้ว...”
“ทางรอดงั้นเหรอ? ของที่พวกคุณแบกไว้บนคอน่ะ มีไว้เพิ่มส่วนสูงหรือไง?”
ซ่งเชียนเซี่ยโมโหจนหัวเราะออกมา เธอใช้ปลายเท้าเขี่ยชิ้นส่วนเครื่องควบคุมที่แตกกระจายอยู่เต็มพื้น แววตาเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม
“ลืมตาดูให้ดี! ในเครื่องพัง ๆ นี่มีแค่โมดูลนับถอยหลังกับแก๊ปจุดระเบิด! ไม่มีแม้แต่สายสัญญาณที่เชื่อมต่อกับระบบระบายอากาศ! ใครกดก็กลายเป็นพลุทันที ประตูก็ยังเปิดไม่ได้อยู่ดี!”
ทุกคนสูดปากด้วยความตกใจ ไม่มีใครกล้าโต้แย้งอีก
ซ่งเชียนเซี่ยคร้านจะสนใจพวกโง่เขลาเหล่านี้ เธอกวาดตามองโครงสร้างภายในหอประชุมอย่างรวดเร็ว
ชาติที่แล้วเธอเป็นพันหน้าแห่งโลกใต้ดิน ผู้เชี่ยวชาญทั้งระบบรักษาความปลอดภัยและการระเบิด จึงคุ้นเคยกับจุดอ่อนทางกายภาพของอาคารแบบนี้เป็นอย่างดี
ก่อนหน้านี้เธอคลำเจอเพลาขับเคลื่อนของล็อกไฮดรอลิกตรงประตูใหญ่แล้ว การติดตั้งระบบไฮดรอลิกขนาดใหญ่ในอาคารแบบนี้ วาล์วควบคุมหลักไม่มีทางติดตั้งลอย ๆ ต้องยึดกับเสาแบกรับน้ำหนักต้นหนึ่งเท่านั้น!
สายตาของเธอไล่ตามแนวท่อใต้กรอบประตูไป ก่อนจะหยุดลงที่โครงสร้างรับน้ำหนักซึ่งอยู่ใกล้ประตูกลางที่สุด
ตรงนั้นแหละ!
ซ่งเชียนเซี่ยกระโดดลงจากเวที แล้วชี้ไปยังกลุ่มนักกีฬาที่ส่งเสียงโวยวายเมื่อครู่