กลุ่มเฉพาะกิจพิเศษได้ใช้ชีวิตสบาย ๆ อย่างหาได้ยากติดต่อกันมาสามวัน
เช้าวันจันทร์
ซ่งเชียนเซี่ยถือบะหมี่เส้นร้อนเจียงฮั่นหนึ่งชามเดินเข้ามาในห้องทำงานของกลุ่มเฉพาะกิจพิเศษ เตรียมเริ่มภารกิจอู้งานประจำสัปดาห์ใหม่
เพิ่งดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ยังไม่ทันได้เปิดคอมพิวเตอร์
กู้ถิงเชินก็เดินฉับ ๆ เข้ามา ในมือถือถุงเอกสาร คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นรอยย่นสามเส้น
พื้นที่ทำงานที่เมื่อครู่ยังคุยกันจอแจพลันเงียบลง
เสี่ยวจางรีบยัดซาลาเปาในมือเข้าไปในลิ้นชัก
เหล่าเจิ้งถือแก้วน้ำรักษาอุณหภูมิ หยุดเป่าเมล็ดโกจิให้เย็นค้างไว้กลางคัน
“ผู้กองกู้ แต่เช้าขนาดนี้ ใครไปทำให้คุณไม่พอใจหรือครับ?”
กู้ถิงเชินเปิดกระดานไวต์บอร์ดออกทันที
เขาดึงรูปถ่ายที่เกิดเหตุหลายใบออกจากถุงเอกสาร แล้วใช้แม่เหล็กติดไว้บนกระดาน
“พักผ่อนกันพอแล้ว ทุกคนเข้าสู่โหมดทำงาน”
“ดูรูปพวกนี้”
ซ่งเชียนเซี่ยขยับเข้าไปดู
ในรูปมีแต่ร่องรอยไหม้เกรียมดำเป็นตอตะโก
พรมแดงที่ถูกไฟไหม้ โคมระย้าคริสตัลที่ถูกควันรมจนดำ และหอแชมเปญที่พังถล่ม
ดูเหมือนเป็นสถานที่จัดงานแต่งงาน เพียงแต่ถูกไฟเผาจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้
หลินหว่านถือโน้ตบุ๊กเดินเข้ามา
“นี่ไม่ใช่เหตุเพลิงไหม้โรงแรมที่ออกข่าวเมื่อสองวันก่อนเหรอ?”
กู้ถิงเชินพยักหน้า
“เมื่อคืน หัวหน้าหน่วยดับเพลิงหลี่จากกองดับเพลิงนครโทรหาผมด้วยตัวเอง”
“คดีนี้ถูกส่งต่อให้กองสืบสวนคดีอาญาของเราอย่างเป็นทางการแล้ว”
โจวเจิงลากเก้าอี้ข้าง ๆ มานั่ง
“ทางดับเพลิงหาสาเหตุเพลิงไหม้ไม่ได้หรือไง? ทำไมถึงโยนมาให้พวกเรา?”
กู้ถิงเชินใช้ปากกาเมจิกเขียนวันที่สามวันลงบนไวต์บอร์ด
“ไม่ใช่คดีเดียว แต่มีสามคดี”
เขาเคาะกระดาน
“ภายในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เจียงเฉิงเกิดเหตุเพลิงไหม้สถานที่จัดงานแต่งงานติดต่อกันสามครั้ง”
“ครั้งแรก วันที่สิบของเดือนที่แล้ว ที่สถานที่จัดเลี้ยงหมิงเยว่ทางตอนใต้ของเมือง”