ซ่งเชียนเซี่ยกำลังฉีกซองมันฝรั่งทอด พอรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาจากรอบด้าน มือก็สั่นขึ้นมา
มันฝรั่งทอดร่วงลงพื้น
“มองฉันทำไม? นี่หัวหน้าฉินเป็นคนตรวจวิเคราะห์ออกมาทั้งนั้น!”
หลินหว่านเอ่ยขึ้นข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงเนิบช้า
“แต่คุณอยู่ในที่เกิดเหตุ แล้วใช้มือเปล่าคุ้ยเจ้าสิ่งนี้ออกมาจากกองเถ้าถ่าน แถมยังเรียกชื่อวิทยาศาสตร์ของมันได้ด้วย”
ซ่งเชียนเซี่ยตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
“ฉันแค่บังเอิญเลื่อนเจอคลิปพอดี เป็นพรสวรรค์ของนักเรียนอัจฉริยะที่เห็นครั้งเดียวก็จำได้ต่างหาก”
โจวเจิงกลอกตาใส่จากข้าง ๆ
“ตอนทดสอบสมรรถภาพร่างกาย ทำไมไม่เห็นคุณมีพรสวรรค์แบบนี้บ้าง?”
“มันจะเหมือนกันได้ยังไง? งานใช้สมองกับงานใช้แรงต้องแยกกันคิดสิ!”
กู้ถิงเชินไม่สนใจบทสนทนาหยอกล้อของพวกเขา
เขานำรายงานผลตรวจวิเคราะห์ไปติดบนกระดานไวต์บอร์ด
“ฆาตกรมีความเป็นมืออาชีพสูง และมีเป้าหมายชัดเจน”
ขณะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก
อาจารย์เจิ้งก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในมือถือตั้งเอกสารที่เพิ่งพิมพ์ออกมา
ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึก เขาก็วางเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปึง
“ผู้กองกู้ สืบเจอแล้ว!”
อาจารย์เจิ้งหอบหายใจ ก่อนชี้ไปยังตารางสองสามแผ่นที่อยู่ด้านบนสุด
“ผมไปตรวจบันทึกงานเลี้ยงแต่งงานช่วงสามเดือนล่าสุดของโรงแรมทั้งสามแห่งมาแล้ว”
“ภูมิหลังของเจ้าบ่าวเจ้าสาวในงานแต่งทั้งสามงานที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ ผมตรวจสอบมาหมดแล้ว”
โจวเจิงขยับเข้ามาถาม