ไม่ถึงสองนาที กู้ถิงเชินก็พาอาจารย์เจิ้งกับหลินหว่านเดินเร็ว ๆ เข้ามาในห้องเครื่องของแผนกเทคนิค
ซ่งเชียนเซี่ยถอยไปยืนข้าง ๆ มือยังถือตับย่างไว้ ทำท่าเหมือนคนดูเรื่องสนุกที่ไม่รู้อะไรเลยสักนิด
“ตรวจพบอะไรบ้าง?”
กู้ถิงเชินเดินไปที่คอมพิวเตอร์
พี่เฉินชี้ไปที่ตารางบนหน้าจอ
“ไอ้ฮานฟางนั่นทุบคอมพิวเตอร์แล้วเอาไปแช่น้ำ ก็เพื่อทำลายไฟล์นี้แหละ”
คอลัมน์แรกเป็นรายชื่อผู้เสียหาย หวังเฉียง จ้าวเหมยหลาน สวีหมิง... อยู่ครบทุกคน
ส่วนคอลัมน์ด้านหลังระบุวิธีการแทรกแซงไว้อย่างละเอียด
อาจารย์เจิ้งโน้มตัวเข้าไป อ่านข้อความบนนั้นออกเสียง
“หวังเฉียง สัปดาห์แรก เข้าอกเข้าใจความยากลำบากในที่ทำงาน มอบคุณค่าทางอารมณ์ให้ เป็นผู้รับฟังเพียงคนเดียวของเขา”
“สัปดาห์ที่สอง บอกเป็นนัยว่าเพื่อนร่วมงานกับครอบครัวต่างก็ดูดเลือดเขา ตัดขาดการยืนยันจากสังคมภายนอก”
“สัปดาห์ที่สาม สร้างภาพลวงตาว่าหุ้นร่วงจนหมดตัว ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกทางการเงิน”
“สัปดาห์ที่สี่ เสนอทางออกเพียงทางเดียว ใช้ประกันอุบัติเหตุวงเงินสูงเพื่อถอนเงินสด หลอกล่อให้กรอกชื่อคนแปลกหน้าเป็นผู้รับผลประโยชน์”
กู้ถิงเชินกวาดตาดูบันทึกของคนอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว
วิธีการแทบไม่ต่างกัน เริ่มจากสร้างความไว้วางใจอย่างสมบูรณ์ จากนั้นค่อย ๆ ตัดขาดความสัมพันธ์ทางสังคม สุดท้ายก็ก่อความตื่นตระหนกแล้วเสนอความหวังลวง ๆ
“นี่คือสายการผลิตฆาตกรรมของมัน” กู้ถิงเชินพูดเสียงเย็น “ไม่ต้องใช้มีดหรือปืน แค่ควบคุมจิตใจให้คนต่อแถวกันไปตาย”