จอคอมพิวเตอร์เปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ
ตรานกสีเงินที่ประกอบขึ้นจากจุดพิกเซลกะพริบวูบวาบอยู่บนพื้นหลังสีดำ
กากบาทสีแดงสดใต้ปีกนกแดงจนแสบตา
น้อยจางละมือจากคีย์บอร์ด แล้วเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
เขาชี้ไปที่หน้าจอแล้วรายงานกู้ถิงเชิน
“ผู้กองกู้ นี่ไม่ใช่โปรแกรมแฮ็กระบบควบคุมเข้าออกธรรมดาครับ เธอฝังม้าโทรจันที่พักการทำงานเอาไว้ในตรรกะพื้นฐานของระบบควบคุมเข้าออกโดยตรง”
“พอรูดบัตร ม้าโทรจันก็จะทำงานทันที แล้วเขียนทับคำสั่งเปิดประตูโดยตรง”
“ส่วนตรานี้ประกอบขึ้นจากโค้ดส่วนเกินที่หลงเหลืออยู่ก่อนโปรแกรมทำลายตัวเองครับ”
“ก็เหมือนพวกศิลปินกราฟฟิตีหลงตัวเอง ทำเรื่องเลว ๆ เสร็จแล้วยังต้องทิ้งลายเซ็นเฉพาะตัวไว้บนกำแพง”
โจวเจิงยื่นหน้าเข้ามาจ้องหน้าจอ แล้วพูดเสียงดัง
“คนนี้มีปัญหาหรือเปล่า? ขโมยยาแค่ไม่กี่กล่อง ยังต้องทำอะไรอลังการขนาดนี้ด้วย?”
“กลัวตำรวจไม่รู้หรือไงว่าเป็นเธอทำ?”
เหล่าเจิ้งถือแก้วน้ำรักษาอุณหภูมิ แล้วเป่าลมไล่ไอร้อนบนปากแก้ว
“เรื่องนี้แกไม่เข้าใจหรอก เดี๋ยวนี้พวกอาชญากรหัวกะทิชอบทำอะไรให้มีพิธีรีตองกันทั้งนั้น”
กู้ถิงเชินหันไปมองหลินหว่านที่อยู่ข้าง ๆ
“ส่งภาพหน้าจอไปที่ศูนย์บัญชาการ ให้พวกเขาเชื่อมต่อฐานข้อมูลขนาดใหญ่ของสำนักงานตำรวจทั่วประเทศทันที แล้วใช้ระบบจำแนกภาพเทียบกับคลังตราเผ่าขององค์กรอาชญากรรมที่รู้จักทั้งหมด!”
หลินหว่านรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายหน้าจอหนึ่งภาพ นิ้วมือกดจออย่างรวดเร็ว