โจวฮุ่ยปิดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะลง
“เลิกประชุม”
อาจารย์เจิ้งถอนหายใจยาว พลางยกมือขึ้นลูบหน้า
หลินหว่านมองสีหน้าของเธอ ร้อนใจจนกระทืบเท้า
ปกติเห็นทำเสียงดังโวยวายอยู่ตลอด ทำไมพอถึงเวลาสำคัญกลับยอมแพ้ไปได้ล่ะ!
เธอกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ถูกสายตาเย็นเยียบของกู้ถิงเชินกดให้เงียบไปเสียก่อน
ทุกคนต่างคิดว่าจิ้งจอกน้อยที่พูดจาเหลวไหลไปเรื่อยไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้
ทุกคนคิดว่าซ่งเชียนเซี่ยจะต้องโวยวายสักหน่อย อย่างไรเสียปกติเธอยังกล้าทะเลาะกับหัวหน้าเพราะค่าล่วงเวลาร้อยหยวนได้เลย
ใครจะรู้ว่าวันนี้เธอกลับสงบนิ่งเป็นพิเศษ ลุกขึ้นจัดชายกางเกงเครื่องแบบตำรวจให้เรียบร้อย
“ฉันกลับไปเขียนรายงานก่อนนะคะ ผู้บังคับบัญชาทุกท่านเหนื่อยกันแล้ว”
พูดจบ เธอก็เดินออกจากห้องประชุมไปอย่างสบาย ๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
อาจารย์เจิ้งมองแผ่นหลังของเธอ พลางพึมพำ
“วันนี้เด็กนี่เชื่อฟังขนาดนี้เลยเหรอ?”
กลับมาถึงห้องทำงานใหญ่ ซ่งเชียนเซี่ยเลื่อนเก้าอี้หมุนตรงโต๊ะทำงานออก แล้ววางชานมที่เพิ่งซื้อมาไว้ข้างมือ
เธอขยับนิ้วมือทั้งสิบ ก่อนวางสองมือลงบนแป้นพิมพ์
เสียงพิมพ์ดังรัวขึ้นในห้องทำงานอันเงียบสงบ รวดเร็วราวกับกำลังบรรเลงเพลงผึ้งป่า “เขียนอะไรอยู่เนี่ย ถึงได้ตั้งอกตั้งใจขนาดนั้น”
หลินหว่านชะโงกหน้าเข้ามาดูหน้าจอ เห็นเพียงศัพท์เฉพาะแน่นขนัดกับแผนภาพโครงสร้างที่อ่านไม่เข้าใจ
ซ่งเชียนเซี่ยไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงดูดชานมไปอึกหนึ่ง
“เขียนรายงานประเมินทางเทคนิคค่ะ”
“ในเมื่อผู้บังคับบัญชาไม่ให้ฉันไป อย่างน้อยฉันก็ต้องอธิบายข้อควรระวังในการตรวจของให้คนที่ไปด้วยรู้เสียก่อน นี่เรียกว่าทำหน้าที่เวรสุดท้ายให้ดีที่สุดค่ะ”