ห้องเครื่องของแผนกเทคนิค กองบัญชาการตำรวจนครบาลเปิดเครื่องปรับอากาศไว้เย็นฉ่ำ
ช่างเทคนิคเสี่ยวหวังกำลังยืนขยี้หัวอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ของฟางยวนอย่างบ้าคลั่ง ข้างมือมีกระป๋องเรดบูลเปล่าวางกองอยู่สามใบ
“นี่มันตรรกะการเข้ารหัสวิปริตอะไรของมันเนี่ย!”
เสี่ยวหวังคร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง ก่อนฟาดมือลงบนคีย์บอร์ดอย่างแรง
ประตูห้องเครื่องถูกผลักเปิด ซ่งเชียนเซี่ยเดินเข้ามาอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือ ล่าเถียวสองซองกับโค้กเย็นจัดหนึ่งขวด
“พี่หวัง ทำไมโมโหขนาดนั้นล่ะคะ พี่เฉินไม่อยู่ พี่ก็เตรียมทุบเครื่องก่อกบฏเลยหรือไง”
ซ่งเชียนเซี่ยยิ้มแฉ่งแล้วยื่นโค้กให้
เสี่ยวหวังรับโค้กไปกระดกอึกใหญ่ ก่อนชี้ไปยังไอคอนดิสก์ซ่อนเร้นสีเทาบนหน้าจอ สีหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก
“คุณที่ปรึกษาซ่ง อย่าล้อผมเลยครับ ระบบหลักของไอ้ฟางยวนสะอาดเอี่ยม แต่ในโค้ดชั้นฐานกลับซ่อนอัลกอริทึมป้องกันการปลอมแปลงแบบแปรผันระดับกองทัพไว้! แค่ใส่รหัสผิดสามครั้ง ฮาร์ดไดรฟ์ก็ทำลายตัวเองทางกายภาพทันที ผมลองไล่รหัสจากพจนานุกรมมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังขูดเปลือกชั้นแรกไม่ออกเลยครับ!”
ซ่งเชียนเซี่ยหัวเราะในใจ แน่นอนว่าเจาะไม่เข้า นี่คือเครื่องปลายทางติดต่อมาตรฐานที่เครือข่ายข่าวกรองนกเค้าราตรีแจกจ่ายให้สายลับระดับล่าง
กำแพงไฟระดับนี้ ถ้าเป็นพันหน้าในอดีต แค่จิบกาแฟหมดแก้วก็รื้อทิ้งได้แล้ว
โทษผู้กองกู้ที่ยึดฮาร์ดไดรฟ์ไปนั่นแหละ!
เธอคาบหลอดแล้วขยับเข้าไปใกล้ จ้องหน้าจออยู่สองสามวินาที ก่อนตบมือขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เอ๊ะ? ทำไมดูคุ้นตาจังเลย! นี่มันโค้ดชั้นฐานของโปรแกรมกดบัตรที่ฉันซื้อไว้ตอนช่วยไอดีปั่นคะแนนในวงแฟนคลับเมื่อก่อนนี่นา!”
เสี่ยวหวังแทบพ่นโค้กใส่หน้าจอ “วงแฟนคลับ? โปรแกรมกดบัตร? คุณที่ปรึกษาซ่ง อย่ามาล้อเล่นสิครับ!”
“จะโกหกคุณไปทำไมล่ะ!” ซ่งเชียนเซี่ยทำหน้าจริงจังพลางเริ่มพูดจาเหลวไหล