ในห้องเครื่องของแผนกเทคนิค กองบังคับการเมืองเจียงเฉิง ลุงเฉินกำลังกุมหัวที่มีผมเหลืออยู่ไม่มากของตัวเอง
ซ่งเชียนเซี่ยนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ในปาก
บนหน้าจอมีชุดตัวเลขและโค้ดมากมายวิ่งผ่านจนชวนตาลาย
แนวป้องกันของฮานฟางถูกเจาะทะลุแล้ว แต่ตัวอาจารย์ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังเขายังคงซ่อนตัวอยู่อย่างลึกลับ
“เงินถูกฟอกไปยังมูลนิธิการศึกษาในต่างประเทศแห่งนั้นแล้ว แล้วส่วนแบ่งของฮานฟางเองไปอยู่ที่ไหน?” ลุงเจิ้งเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ
“เขาคงไม่ทำงานให้คนอื่นฟรี ๆ หรอกมั้ง?”
ซ่งเชียนเซี่ยเป่าฟองหมากฝรั่ง นิ้วมือพิมพ์แป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว
“แน่นอนว่าไม่ฟรี การโอนเงินข้ามประเทศแบบปกติจะทิ้งร่องรอยไว้ให้หน่วยงานกำกับดูแลเงินตราต่างประเทศตรวจสอบได้”
“คนอย่างเขา ค่าตอบแทนที่ได้รับต้องเป็นคริปโตเคอร์เรนซีแน่”
ซ่งเชียนเซี่ยกดปุ่มเอนเทอร์ หน้าจอซื้อขายบนดาร์กเว็บที่เป็นภาษาอังกฤษล้วนก็ปรากฏขึ้น
ลุงเฉินโน้มตัวเข้าไปดู ดวงตาเบิกกว้าง
“นี่เป็นที่อยู่คอลด์วอลเล็ตเหรอ? เธอไปเอาสคริปต์ถอดรหัสมาจากไหน?”
ซ่งเชียนเซี่ยไม่สะทกสะท้าน เอ่ยคำโกหกออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติ
“ได้มาตอนซื้อโปรแกรมโกงเกมน่ะ”
“พี่คนที่ขายโปรแกรมโกงเป็นโปรแกรมเมอร์ เขาบอกว่าสคริปต์นี้ดึงข้อมูลธุรกรรมระดับล่างของบริษัทเกมออนไลน์ออกมาได้”
“ฉันแค่เอามาลองดู ไม่คิดว่าจะเชื่อมต่อได้จริง ๆ”
ลุงเฉินโกรธจนกลอกตา
ทำงานด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์มาตั้งหลายสิบปี กลับสู้คนขายโปรแกรมโกงเกมไม่ได้งั้นหรือ?