อ่างเก็บน้ำร้างข้างทางด่วนวงแหวนรอบเมือง ผิวน้ำลอยคลุ้งไปด้วยสาหร่ายสีเขียวเข้มเป็นบริเวณกว้าง
ส่งกลิ่นเหม็นเน่าของน้ำที่นิ่งค้างมานานหลายปี
แนวกั้นเขตสีเหลืองถูกขึงยาวออกไปหลายร้อยเมตร
สลิงเหล็กของรถเครนหนักตึงเป็นเส้นตรง
ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรคำรามทุ้มต่ำ รถเก๋งญี่ปุ่นสีดำคันหนึ่งถูกลากขึ้นจากผิวน้ำอย่างช้า ๆ
น้ำโคลนไหลทะลักลงมาตามซอกประตูรถ
ส่วนหัวรถยุบเสียรูปไปทั้งแถบ
ตอนกู้ถิงเชินกับซ่งเชียนเซี่ยมาถึงที่เกิดเหตุ รถพยาบาลกำลังเปิดไฟสีน้ำเงินแล่นหวอจากไป
อาจารย์เจิ้งเช็ดน้ำโคลนบนใบหน้า แล้วรีบวิ่งเข้ามา
“ผู้กองกู้ คนยังไม่ตายครับ!”
“หัวรถปักลงไปในโคลนก้นอ่างเก็บน้ำ เลยช่วยรับแรงกระแทกไว้ ไอ้หมอนั่นถูกกระแทกที่ศีรษะอย่างแรง ตอนนี้ส่งไปโรงพยาบาลกลางเมืองหมายเลขหนึ่งเพื่อรักษาฉุกเฉินแล้วครับ”
กู้ถิงเชินมองซากรถที่ยังมีน้ำหยดอยู่
“ทางตำรวจจราจรที่เกิดเหตุว่าอย่างไร?”
หัวหน้ากองตำรวจจราจรถือสมุดบันทึกเดินเข้ามา
“ผู้กองกู้ ระบบเบรกยังสมบูรณ์ดี พวงมาลัยก็ไม่ได้ล็อกครับ”
“เราไม่พบรอยเบรกบนถนนเลย เขาไม่ได้ชะลอความเร็วแม้แต่นิดเดียว พุ่งตรงเข้าอ่างเก็บน้ำไปเลยครับ”
ซ่งเชียนเซี่ยยืนอยู่นอกแนวกั้นเขต กัดข้าวปั้นในมือไปคำหนึ่ง
“นกเค้าราตรีนี่ไม่ได้แค่พยายามฆ่าคนแล้วเหรอ?”
อาจารย์เจิ้งตะโกนขึ้นมาจากข้าง ๆ
“ผู้กองกู้ เราตรวจสอบความเคลื่อนไหวของฮานฟางหลังลาออกแล้วครับ”
“ไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้กลับบ้านเกิดเลย คงรู้ตัวว่าถูกเปิดโปงแล้ว เลยลนลานจนขับตกลงไปเองครับ”