เขตคนรวยทางใต้ของเมือง คลินิกแพทย์ศาสตร์เฉพาะทางคังอัน
ที่นี่ถ้าจะเรียกว่าเป็นคลินิก คงไม่ถูกนัก เรียกว่าเป็นสถานพักฟื้นส่วนตัวสุดหรูเสียมากกว่า
เป็นวิลล่าเดี่ยวสไตล์ยุโรป หน้าประตูมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดสูทสีดำยืนอยู่สองคน
พอเห็นรถตำรวจจอด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ยังคิดจะเข้ามาขวาง
อาจารย์เจิ้งผลักประตูรถออก แล้วตะโกนเสียงดังลั่น
“ตำรวจปฏิบัติหน้าที่! หลบไปให้หมด!”
กู้ถิงเชินพาคนบุกเข้าไป ผลักประตูกระจกหมุนของคลินิกเปิดออกตรง ๆ
ภายในตกแต่งหรูหราถึงขีดสุด
เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ แสนแพงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแบบโรงพยาบาลแม้แต่นิดเดียว
พยาบาลสาวสวยสองสามคนที่เคาน์เตอร์ต้อนรับสะดุ้งตกใจ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ไม่นาน หัวหน้าพยาบาลในเสื้อกาวน์สีขาวตัดเย็บพอดีตัวและแต่งหน้าอย่างประณีตก็รีบเดินออกมา
เมื่อเห็นตำรวจยกขบวนกันมา หัวหน้าพยาบาลก็ฝืนยิ้มอย่างมืออาชีพ ท่าทีให้ความร่วมมืออย่างน่าประหลาด
“คุณตำรวจคะ มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่าคะ?”
“เราเป็นสถานพยาบาลระดับสูงที่ดำเนินกิจการอย่างถูกกฎหมาย ใบอนุญาตและเอกสารต่าง ๆ ครบถ้วนทุกอย่างค่ะ”
กู้ถิงเชินไม่หลงกลคำพูดแบบนี้
เขาโยนสำเนาใบสั่งยาของสวีหมิงหลายแผ่นลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน
“นี่คือยาจิตเวชประเภทควบคุมที่คลินิกของพวกคุณสั่งจ่ายเกินขอบเขตอย่างร้ายแรง”
“ไปตามหมอที่ออกใบสั่งยานี้มา แล้วเอาใบอนุญาตประกอบวิชาชีพของเขามาด้วย ให้ความร่วมมือในการสอบสวน”
หัวหน้าพยาบาลหยิบใบสั่งยาขึ้นมาดูตรงลายเซ็นมุมขวาล่าง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“คุณตำรวจหลิน ลายเซ็นนี้เป็นของหมอฮาน แพทย์ประจำของเราจริง ๆ ค่ะ”
“เขาชื่อฮานฟางค่ะ”
หัวหน้าพยาบาลเช็ดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก