*
“ฉันขึ้นเงินเดือนให้คุณ”
“หา?”
หยุนอู้เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง สีหน้ายังดูมึน ๆ ฟู่หานจือมีสีหน้าจริงจังบนใบหน้าหล่อเหลาที่งดงามจนใครเห็นก็ต้องอิจฉา
“ฉันจะขึ้นเงินเดือนให้คุณ ทำงานเป็นผู้ช่วยของฉันต่อเถอะ”
“เอ่อ...”
หยุนอู้เอ่ยอย่างระมัดระวัง เธอเชิดคางมองฟู่หานจือ แก้มแดงระเรื่อ สีหน้าเก้อเขินอยู่บ้าง
“ที่ฉันหมายถึงคือ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองแทบไม่ได้ทำงานอะไรเลย บางทีกินอิ่มก็นอน พอนอนอิ่มก็กิน ฉันนึกว่าคุณฟู่คิดจะไล่ฉันออกแล้วเสียอีก...”
พูดไปพูดมา ใบหน้าเธอก็แดงก่ำ เสียงแผ่วเบา
เธอกินก็เยอะ แถมยังชอบนอน งานที่ต้องทำก็มีไม่มาก นายจ้างคนไหนจะยอมจ่ายเงินเดือนสูงขนาดนั้นให้เธอทุกเดือนต่อไปกันล่ะ?
ฟู่หานจือที่ขมวดคิ้วแน่นมาตลอดจึงคลายสีหน้าลง
“ฉัน...”
อยากจูบเจ้าตัวน้อยให้ตายไปเลย
คำพูดที่เหลือเขาไม่ได้เอ่ยออกมา เพียงรู้สึกว่าผู้ช่วยตัวน้อยของเขาน่ารักทุกวัน แถมยังบอกว่ากินอิ่มก็นอน พอนอนอิ่มก็กิน
อืม... ดูท่าจะเลี้ยงมาดีจริง ๆ
“ไม่เป็นไร”
ฟู่หานจือพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง หยุนอู้เห็นว่าแววตาที่เขามองเธอไม่มีความรังเกียจแม้แต่น้อย
“คุณเป็นแบบนี้ดีแล้ว ทำต่อไปเถอะ ฉันไม่ไล่คุณออกหรอก”
“จ-จริงเหรอ?”
หยุนอู้ถามอย่างไม่ค่อยอยากเชื่อ แต่ก็เห็นฟู่หานจือพยักหน้าอย่างจริงจัง
เธอค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย เดิมทียังรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง แต่เขาพูดถึงขนาดนี้แล้ว...
ฮือ ๆ... เธอตัดสินใจหน้าด้านทำงานต่อ อย่างไรเสียก็มีข้าวให้กิน มีที่ให้อยู่ แถมเงินเดือนสูงอีกต่างหาก