*
แสงไฟตรงโถงทางเข้าสลัวราง ซ่งอวี่ไป๋ในเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเข้ามา ที่ข้อพับแขนพาดเสื้อสูทเอาไว้
รูปร่างของเขาดีมาก ขายาวเอวเพรียว เสื้อเชิ้ตที่ตัดเย็บเข้ารูปยิ่งขับให้ไหล่ดูกว้างและรูปร่างสูงสง่า
ซ่งอวี่ไป๋สวมแว่นกรอบทอง ใบหน้าดูเรียบร้อยสุภาพในชุดสูทที่สวมอย่างเหมาะเจาะ ทว่าคิ้วคมสง่ากลับเผยความเย็นชาออกมา
หยุนอู้สบตากับซ่งอวี่ไป๋ที่เพิ่งเดินเข้าประตูโดยไม่ทันตั้งตัว เธอรีบก้มหน้าลงทันที
ถึงเพิ่งสังเกตว่าตัวเองรีบร้อนวิ่งออกมาโดยไม่ได้ใส่รองเท้าแตะ เท้าเปลือยขาวเนียนทั้งสองข้างเหยียบอยู่บนพื้นกระเบื้องที่เย็นเล็กน้อย
เธอขยับนิ้วเท้าสีชมพูขาว แล้วก็เพิ่งสังเกตเห็นรอยจางๆ บนหลังเท้า...
หยุนอู้นึกขึ้นมาเลือนรางในทันใดว่า ตอนนั้นเหมือนได้ยินซ่งอวี่ไป๋พูดข้างหูว่า
“ขอกัดสักคำ ฉันขอกัดแค่คำเดียว ได้ไหม?”
หยุนอู้หน้าแดงวาบในชั่วพริบตา เธอขยับเท้าที่เย็นเล็กน้อยอย่างกระสับกระส่าย ก่อนพูดติดขัดว่า
“เมื่อคืนฉันเมา ก็เลย...เกิดเรื่องไม่คาดคิด ตอนนี้ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้ว เมื่อคืนยังไม่ได้บอกพี่เลย พี่ต้องเป็นห่วงฉันแน่...”
ซ่งอวี่ไป๋ยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า มองหยุนอู้ในชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวเงียบๆ
ชุดที่เขาเป็นคนเปลี่ยนให้กับมือ
เธอก้มหน้าหงุด ไม่กล้าเงยหน้ามองเขา แววตาของซ่งอวี่ไป๋จึงลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า
“ไม่ใส่รองเท้าด้วยซ้ำ จะวิ่งไปไหน?”
เสียงของซ่งอวี่ไป๋ใสเย็น หยุนอู้เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างหวาดๆ