*
ซ่งอวี่ไป๋อุ้มหยุนอู้ออกไป ส่วนจ้าวหลิงกับเหลียงอินอินก็นั่งลงที่เดิมอย่างขุ่นเคือง
เดิมทีจ้าวหลิงยังคิดจะด่าซ่งอวี่ไป๋สักหน่อย หาว่าอีกฝ่ายไม่มีมารยาทอะไรทำนองนั้น แต่เพิ่งคิดจะอ้าปากพูด
พนักงานเสิร์ฟที่นำเหล้ามาให้เมื่อครู่ก็เดินเข้ามา โดยมีตำรวจสองนายตามมาด้วย
“พะ...พวกเขาสองคนครับ! เมื่อกี้ให้ผมสลับเหล้าของคุณหนูคนหนึ่งในห้องส่วนตัวข้าง ๆ แล้วก็ไม่รู้ไปเอายานอนหลับมาจากไหน ให้ผมผสมลงไปด้วย แต่ผมไม่ได้ใส่นะครับ!”
พนักงานเสิร์ฟคนนั้นชี้ไปยังจ้าวหลิงกับเหลียงอินอิน พร้อมกับถือซองยาเล็ก ๆ ที่จ้าวหลิงให้มาไว้ในมือ ซึ่งยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่ได้เปิดออกเลย
เพื่อนร่วมงานที่อยู่รอบ ๆ ต่างอุทานด้วยความประหลาดใจ แล้วพากันถอยห่างจากจ้าวหลิงกับเหลียงอินอิน
“ฉันไปบอกให้นายสลับเหล้าของห้องข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่...”
จ้าวหลิงพูดติดขัด ถ้าเขาบอกว่าไม่ใช่ห้องข้าง ๆ แต่เป็นห้องของพวกเขาเอง ก็เท่ากับยอมรับตรง ๆ ไม่ใช่หรือ
พวกเขาตั้งใจจะให้พนักงานเสิร์ฟช่วยสลับเหล้าแล้วใส่ของบางอย่างลงไปจริง ๆ แต่คนคนนั้นคือหยุนอู้ ไม่ใช่คนในห้องข้าง ๆ เสียหน่อย
*
ซ่งอวี่ไป๋อุ้มหยุนอู้เดินไปยังลานจอดรถใต้ดิน ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ระหว่างทางจึงไม่พบใครเลยสักคน
ซ่งอวี่ไป๋เป็นคนสั่งให้พนักงานเสิร์ฟแจ้งตำรวจ และให้ผู้ช่วยไปติดสินบนคนคนหนึ่งในห้องส่วนตัวข้าง ๆ
ทั้งยังสั่งให้พนักงานเสิร์ฟยืนกรานว่าพวกเขาตั้งเป้าหมายไว้ที่คนในห้องข้าง ๆ เพื่อไม่ให้เรื่องนี้พัวพันหยุนอู้เข้าไปด้วย
เขาต้องการแค่ให้จ้าวหลิงกับเหลียงอินอินได้รับผลกรรมก็พอ วิธีการต่ำช้าเช่นนั้น คนต่ำช้าเช่นนั้น