*
รัตติกาลมืดมิด ปลายทางเดินหินมีบ่อน้ำร้อนแห่งหนึ่งซ่อนอยู่ รอบด้านมีพุ่มไม้และภูเขาจำลองบดบังไว้
ไอร้อนจากบ่อน้ำพวยพุ่งขึ้นมา จนมองผิวน้ำได้ไม่ชัดเจนนัก
หยุนอู้ที่แช่อยู่ในบ่อน้ำย่อมมองเห็นได้เพียงศีรษะเล็ก ๆ ของนาง กับหัวไหล่ขาวผ่องที่พอเลือนรางอยู่ท่ามกลางไอร้อน ส่วนอื่น ๆ นั้นมองไม่เห็นอยู่แล้ว
“ศิษย์พี่ จะเติมน้ำเย็นอีกหรือไม่?”
เสียงทุ้มไพเราะของลั่วจิ่งฉือดังขึ้น เขาคุกเข่านั่งรออยู่ริมฝั่งอย่างเรียบร้อย ไม่ได้เดินเพ่นพ่านไปไหน
เพียงริมฝีปากบางเม้มแน่น สายตาจับจ้องเด็กสาวในบ่อน้ำซึ่งถูกไอร้อนบดบังไปกว่าครึ่ง
ผมดำขลับของหยุนอู้รวบขึ้นอย่างง่าย ๆ เส้นผมที่หลุดลงมาบางส่วนเปียกชื้นแนบอยู่ตรงลำคอขาวบอบบาง สีดำตัดกับสีขาวชวนให้รู้สึกสะดุดตาอย่างประหลาด
นางขยับเข้าไปในน้ำอีกหน่อย จนหัวไหล่ทั้งสองข้างจมลงในน้ำอุ่นอย่างสบายตัว จากนั้นจึงส่งเสียงครางอย่างผ่อนคลาย ก่อนเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า
“ไม่ต้องแล้ว ๆ ตอนนี้กำลังพอดีเลย”
“สบู่หอมของศิษย์พี่ใกล้หมดแล้ว รอข้าลงเขาไปคราวหน้า จะซื้อกลับมาให้อีก”
ลั่วจิ่งฉือกล่าว พลางจัดเสื้อผ้าที่หยุนอู้นำมาวางไว้ข้าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว
ดูเหมือนหยุนอู้จะชินกับการมีลั่วจิ่งฉืออยู่ด้วยแล้ว พูดตามตรง ก่อนหน้านี้ตอนนางจะไปแช่น้ำพุร้อน นางไม่เต็มใจเลยสักนิดที่เขาตามมาด้วย
ชายหญิงต่างกัน จะให้เขาคอยรับใช้อยู่ข้างกายได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นเป็นเพราะเขาตามติดนางไม่ยอมห่าง หยุนอู้จึงจำใจพาเขากลับมาด้วย
เวลานั้นหยุนอู้ยังวางท่าผู้อาวุโสอย่างเคร่งขรึมต่อหน้าเขา ทั้งยังสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ตามนางไปทางบ่อน้ำพุร้อน