*
“เซี่ยหรงจิ่ง ทำไมเลือดกำเดาไหลล่ะ?”
คุณหนูแสนอ่อนหวานที่กำลังนั่งจับพู่กันอยู่ข้าง ๆ กะพริบดวงตาคู่งาม พลางมองเซี่ยหรงจิ่งด้วยความประหลาดใจ
เซี่ยหรงจิ่งรีบดึงสติกลับมา ยกมือใช้นิ้วปาดผ่านจมูก จึงเพิ่งพบว่าตนเลือดกำเดาไหลออกมาเล็กน้อย
“คงเป็นเพราะตากลมหนาวข้างนอกมามากกระมัง”
เขากล่าวอย่างสงบนิ่ง ยามโกหกก็ไม่เห็นจะหน้าแดงใจเต้นแม้แต่น้อย
ใต้สันจมูกโด่งมีรอยเลือดแต้มอยู่ ทว่าบนใบหน้าหล่อเหลากลับยังคงเรียบเฉยดังเดิม
หยุนอู้นึกขึ้นได้ว่าคืนนี้เหมือนเซี่ยหรงจิ่งจะเป็นคนเฝ้ายาม นางจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดของตนบนโต๊ะส่งให้เขาอย่างไม่ใส่ใจ
เซี่ยหรงจิ่งรับผ้าเช็ดหน้าที่หยุนอู้โยนมาให้ด้วยสีหน้าเหม่อลอย เนื้อผ้านุ่มละมุนสีขาวนวล
บนผ้ายังปักกระต่ายน้อยอย่างประณีตสมจริง
“มองอะไรอยู่!”
หยุนอู้ตวาดเสียงดุ เห็นเซี่ยหรงจิ่งเอาแต่มองนาง จึงหลบสายตาอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะจับพู่กันเม้มริมฝีปากสีชมพูแล้วเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษเซวียนจื่ออย่างวางท่า
“พอดีจะทิ้งอยู่แล้ว เอาไปเช็ดเสีย เช็ดเสร็จก็ทิ้งไป อย่าให้คุณหนูอย่างข้าเห็นอีก ช่างอัปมงคลจริง ๆ”
น้ำเสียงของนางทั้งเอาแต่ใจและหยิ่งทะนง แต่เซี่ยหรงจิ่งกลับไม่รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อย
มือเรียวยาวข้อนิ้วชัดของเซี่ยหรงจิ่งสั่นไหวเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ดวงตาดำขลับมองหยุนอู้ เห็นนางก้มหน้าคัดลอกอย่างตั้งใจ
ปลายนิ้วของเขาสั่นระริกขณะกำผ้าเช็ดหน้าของหยุนอู้ ก่อนจะยกไปแตะตรงสันจมูกแล้วเช็ดรอยเลือดอย่างแผ่วเบา