*
วันรุ่งขึ้น ข่าวที่จอมเทพกำลังจะแต่งงานก็แพร่ไปถึงหูเหล่านางกำนัลในแดนสวรรค์
นางกำนัลสองสามคนที่คอยดูแลดอกไม้ใบหญ้าอยู่ในจวนเซียนไท่ไป๋ต่างมารวมตัวกันพูดคุยเรื่องนี้
“ข้าได้ยินมาว่าจอมเทพฉีเหยียนเป็นคนกราบทูลจักรพรรดิสวรรค์ในที่ประชุมเองว่าจะรับกระต่ายปีศาจตนนั้นมาเป็นชายา จักรพรรดิสวรรค์ถึงได้มีรับสั่งตามพระประสงค์ของจอมเทพ”
“จริงหรือ?”
“จริงสิ! วันนั้นในที่ประชุม ดาวจวินไท่ไป๋เป็นคนแรกที่คัดค้าน ผลสุดท้ายจอมเทพกลับบอกว่าแค่แจ้งให้ทราบเท่านั้น ไม่ได้จะฟังความเห็นของพวกเขา ทำเอาดาวจวินโกรธจนแทบกระอักแน่ะ”
นางกำนัลผู้นั้นเล่าได้อย่างออกรส พอเอ่ยถึงตอนดาวจวินไท่ไป๋โกรธ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ไม่แปลกที่ดาวจวินจะเป็นคนแรกที่เอ่ยปากคัดค้าน ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ฝันหวานอยากให้ลูกสาวตัวเองได้แต่งเข้าวังเสวียนซวงหรอกหรือ?”
“กระต่ายน้อยจากเผ่าปีศาจได้เป็นเทพมารดา คราวนี้พวกเขาคงโกรธจนอกแตกตายแน่”
“ข้าได้ยินมาว่าเทพมารดาผู้นั้นเป็นคนที่จอมเทพพากลับมาวังสวรรค์ด้วยตัวเอง ทั้งยังพักอยู่ในวังเสวียนซวงกับจอมเทพมาตลอด”
“ข้าเองก็อยากพบเทพมารดาสักครั้ง...”
“แต่เช้าพวกเจ้าคุยเรื่องอะไรกันอยู่?”
เสียงสตรีที่เจือความไม่พอใจดังขึ้น เหล่านางกำนัลพากันเงียบเสียง ก่อนก้มกายคำนับ
ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือหลิงอวิ๋น บุตรสาวของดาวจวินไท่ไป๋ นางมีรูปโฉมงดงามสง่าดูเรียบร้อย มือทั้งสองประสานกันไว้เบื้องหน้า