*
หยุนอู้รู้สึกว่าหลังแต่งงานแล้ว ชีวิตก็ไม่ได้ต่างจากก่อนแต่งงานเท่าไรนัก
คนในจวนยังเรียกนางว่าฮูหยินเหมือนเดิม ส่วนกู้หวนจือก็ยังต้องกอดนางเข้านอนทุกคืน
เพราะตอนนี้นางเพิ่งตั้งครรภ์ได้ไม่นาน กู้หวนจือจึงทำได้เพียงกอดนางนอน ไม่อาจทำเรื่องน่าอายนั้นได้
แต่หยุนอู้ประเมินความวิปริตของกู้หวนจือต่ำเกินไป แม้เขาจะไม่ได้ทำจนถึงขั้นสุดท้าย ทว่าก็ทำอย่างอื่นไปหมดแล้ว ทั้งยังสรรหาวิธีกลั่นแกล้งนางบนเตียงสารพัด ช่างร้ายกาจเสียจริง
หยุนอู้เคยคิดว่าหลังแต่งงานแล้ว กู้หวนจือจะไม่กักขังและพันธนาการนางอีก
แต่ถึงโซ่ตรวนที่ข้อเท้าจะถูกถอดออกแล้ว นอกตำหนักนอนกลับมีทหารเกราะดำเพิ่มมาถึงสี่นายคอยเฝ้า
แม้เพียงนางเดินเล่นในจวน ทหารเกราะดำก็ยังตามติดไม่ห่าง
วันนี้อากาศดี ฝูหลิงจึงประคองหยุนอู้ออกจากตำหนักนอน ไปให้อาหารปลาที่สระบัวด้านหลังจวน
แต่หยุนอู้กลับไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วม นางยืนอยู่หน้าแนวรั้ว โยนอาหารปลาลงไปในสระอย่างเหม่อลอย
นางเหลือบตาไปก็เห็นทหารเกราะดำยืนเฝ้าอยู่ทางนั้น เรียงกันแน่นราวกับกำแพง
หยุนอู้ละสายตากลับมา มองฝูงปลาน้อยที่แย่งอาหารกันอย่างสนุกสนานอยู่ในสระ แล้วถอนหายใจเบา ๆ
ชั่วขณะต่อมา ไออุ่นคุ้นเคยก็พลันแนบเข้ามาจากด้านหลัง แขนโอบไหล่นางไว้ ก่อนจะรวบร่างทั้งร่างเข้าไปในอ้อมกอด
นิสัยขี้ขลาดอย่างหยุนอู้คราวนี้กลับไม่ตกใจ เพราะนางชินกับการที่กู้หวนจือโผล่มาอย่างกะทันหันเป็นครั้งคราวแล้ว
อีกทั้งเขายังชอบกอดนางจากด้านหลังเสมอ