*
เสียงฟ้าร้องครืนดังขึ้น ท้องฟ้านอกหน้าต่างบานใหญ่ของวิลล่ามีฝนเทกระหน่ำ เสียงฝนดังซ่าเป็นระลอก เสียงฟ้าร้องกึกก้องไม่ขาดสาย
หญิงสาวที่คิดจะหนีถูกเจ้าของวิลล่าแบกกลับมา
บันไดวนขนาดใหญ่โอ่อ่าตระการตา ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำก้าวขึ้นบันไดอย่างมั่นคง
“วะ...วางฉันลง ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว...”
เสียงของเธอสั่นเครือ เจือสะอื้นอยู่เล็กน้อย เธอกลัวว่าจะตกลงไปจนไม่กล้าดิ้นสักนิด ได้แต่ปล่อยให้เขาแบกขึ้นไปชั้นบนเหมือนตุ๊กตาตัวหนึ่ง
ชายหนุ่มไม่หยุดฝีเท้า รูปร่างของเขาดีเยี่ยม ไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาว ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย คิ้วตาแผ่รังสีดุดันและความเย็นชาที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
“ความจำกลับมาแล้วเหรอ?”
“ฉันรู้หมดแล้ว คุณหลอกฉันมาตลอด...”
ดวงตาของเธอแดงก่ำ รองเท้าสลิปเปอร์หายไปข้างหนึ่ง คงทำหล่นตอนถูกจับกลับมาเมื่อครู่
ตอนนี้เหลือเพียงรองเท้าสลิปเปอร์ลายกระต่ายสีขาวข้างเดียวห้อยอยู่บนเท้าขวาเรียวขาว ดูน่าสงสารจับใจ
“ถ้ากล้ากลับไปหาหมอนั่นที่โตมาด้วยกันเมื่อไร ฉันจะหักขาเธอ”
น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นเยียบ ฟังแล้วเต็มไปด้วยคำข่มขู่ หญิงสาวบนบ่าของเขาสะท้านไหวเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ก่อนจะร้องไห้หนักกว่าเดิม
เขาถอนหายใจ ก้าวยาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ขึ้นไปถึงชั้นสอง จากนั้นดึงหญิงสาวลงจากบ่าแล้วเปลี่ยนมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน
ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายกอดเธอแน่น ซุกหน้าลงตรงซอกคอของเธอ ลิ้มรสความสั่นสะท้านและเสียงสะอื้นแผ่วเบาของหญิงสาวในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า