*
กิจการของตระกูลจี้ถอนตัวออกจากจิงซื่อไปตั้งแต่หลายปีก่อน ตลอดหลายปีมานี้ธุรกิจของบริษัทส่วนใหญ่เติบโตในต่างประเทศและเมืองหลานเฉิง ซึ่งมีการพัฒนาเศรษฐกิจไม่ด้อยไปกว่าจิงซื่อ
ช่วงนี้บริษัทในเครือเพิ่งเปิดสาขาในจิงซื่อ อีกทั้งยังมีธุรกิจใหญ่ที่ต้องจัดการ
จี้เยี่ยนจึงพาหยุนอู้ย้ายมาอยู่จิงซื่อด้วยกัน พวกเขาเพิ่งมาถึงได้ไม่กี่วันเท่านั้น
ภายในห้องนอนกว้างขวางบนชั้นสองที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เด็กสาวในชุดนอนนั่งอยู่ริมเตียง ส่วนชายร่างสูงในกางเกงสูทสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้าเธอ
รูปร่างหน้าตาของจี้เยี่ยนช่างขัดกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ เขาถือรองเท้าแตะลายกระต่ายสีขาวคู่หนึ่ง ก่อนจะสวมมันให้เท้าขาวผ่องของหยุนอู้อย่างคล่องแคล่ว
“อากาศหนาวขึ้นทุกวัน ต่อไปถึงจะรีบร้อนมาหาผมก็ต้องใส่รองเท้าด้วย”
จี้เยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอยู่บ้าง เด็กสาวที่กะพริบดวงตาคู่สวยแต่ไร้แววคู่นั้น พลันบีบชายชุดนอนทั้งสองข้างอย่างกระวนกระวาย ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ สองครั้งอย่างว่าง่าย
“รู้แล้วค่ะ...”
เสียงของเธอนุ่มนิ่ม เดิมทีเพิ่งตื่นจึงยังงัวเงียอยู่เล็กน้อย กำลังจะหาวอยู่แล้วเชียว แต่จู่ ๆ ชายหนุ่มก็อุ้มเธอขึ้นมา
แม้จะถูกอุ้มมาหลายครั้งแล้ว หยุนอู้ก็ยังไม่ค่อยชิน เธอมองไม่เห็นจี้เยี่ยน ได้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ คุ้นเคยจากตัวเขา
“คืนนี้อยากกินอะไร”
จี้เยี่ยนถามเสียงทุ้ม มองเด็กสาวบอบบางที่ถูกเขาอุ้มขึ้นมา จนต้องโอบแขนรอบลำคอเขา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอ