สีหน้าของกู้หวนจืออ่อนโยนลง ก่อนจะยกชามโจ๊กไก่ฉีกอุ่น ๆ ขึ้นมา ตักหนึ่งคำแล้วยื่นไปตรงหน้า “อาอู้ กินโจ๊กสักหน่อยเถิด”
หางตาของหยุนอู้มีน้ำตาคลอ นางสะอื้นเบา ๆ พลางเบือนหน้าหนี “ข้าไม่กิน”
“เจ้าไม่ได้กินอะไรมาเต็มวันแล้ว” กู้หวนจือปลอบเสียงเบา “ข้าป้อนให้สักหน่อยนะ”
หยุนอู้ยังคงเบือนหน้าหนี ไม่ยอมมองกู้หวนจือแม้แต่แวบเดียว นางเอ่ยเสียงสะอื้น “ข้าจะออกจากจวน”
กู้หวนจือขมวดคิ้วแน่น “ไม่ได้”
เขาจะปล่อยให้อาอู้ของเขาจากไปได้อย่างไร?
หยุนอู้หันกลับมา หางตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา มือกำผ้าห่มแน่นอย่างหวาดหวั่น “ปล่อยข้าไปเถอะ ขอร้องละ...”
แววตาของกู้หวนจือหม่นลง จู่ ๆ เขาก็ตักโจ๊กเข้าปาก ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งกดท้ายทอยนางไว้ แล้วโน้มลงจูบอย่างหนักหน่วงโดยที่หยุนอู้ยังไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากและฟันแนบชิดกัน เขาถ่ายทอดโจ๊กหอมหวานเข้าไปในปากนาง
เมื่อจูบสิ้นสุดลง กู้หวนจือจึงยอมผละจากอ้อมกอดที่กักขังนางไว้อย่างอาลัยอาวรณ์ เขาเลียริมฝีปากตนเองคล้ายกำลังลิ้มรส ดวงตาเย็นชาฉายแววหยอกเย้าเล็กน้อย
“หากเจ้าไม่ยอมกิน ข้าก็จะป้อนเจ้าแบบนี้ต่อไป ดีหรือไม่?”