*
รัตติกาลมาเยือน แสงไฟภายในคฤหาสน์เดี่ยวหรูหราที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่าในหมู่บ้านจัดสรรส่องสลัว
หญิงสาวในชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวรีบร้อนลงมาจากชั้นบน ผมยาวยุ่งเหยิงเล็กน้อย คล้ายเพิ่งตื่นนอน
ใบหน้างดงามของเธอทำให้แม้แต่รองเท้าแตะก็ยังลืมสวม ลงบันไดที่เย็นเฉียบด้วยเท้าเปล่า
บนหลังเท้าขาวผ่องยังมีรอยเด่นชัดอยู่...
ขณะที่กำลังจะเดินไปทางโถงทางเข้า จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงปลดล็อกประตู
ไฟเซนเซอร์บริเวณโถงทางเข้าพลันสว่างขึ้นตามมา
ชายร่างสูงในกางเกงสูทสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเข้ามาจากด้านนอก รูปร่างของเขาสง่าผ่าเผย ขายาว เอวเพรียว ไหล่กว้าง มีเสื้อสูทพาดอยู่ตรงข้อพับแขน
ชายหนุ่มมีใบหน้าสุภาพเย็นชา ราวกับบุปผาสูงส่งที่ผู้คนได้แต่มอง แว่นตาบนใบหน้าช่วยขับให้เขาดูสุขุมและเป็นผู้ใหญ่
เขายืนอยู่ตรงโถงทางเข้า เงยหน้ามองเธอ สายตานั้นทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“เมื่อวาน... เมื่อวานฉันเมา เรื่องนั้น...เป็นอุบัติเหตุ ตอนนี้ฉันต้องกลับบ้านแล้ว ไม่อย่างนั้นพี่ชายฉันคงเป็นห่วง...”
“จะหนีไปไหน? ผมคุยกับพี่ชายคุณแล้ว”
น้ำเสียงของชายหนุ่มเหมือนกับรูปลักษณ์ของเขา เขายกมือปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ต ก่อนก้าวเข้าหาหญิงสาวแสนบอบบาง
“ขอโทษครับ”
น้ำเสียงของเขาใสเย็น คำขอโทษนั้นทำให้เธอชะงักงันไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยดวงตาคู่สวยขึ้นมองเขาอย่างเหม่อลอย
ชายหนุ่มสูงกว่าเธอมาก เธอต้องแหงนหน้าจึงจะสบตาเขาได้ ดวงตาลึกล้ำหลังแว่นคู่นั้นแฝงความปรารถนาครอบครองและความคิดรุกรานที่ซุกซ่อนมานาน
เขายกมือดันแว่นขึ้น นิ้วมือเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจนงดงาม แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า