*
ทว่าราชาปีศาจกับราชินีปีศาจก็ยังคิดไม่ตกว่า เหตุใดแดนสวรรค์ถึงเป็นฝ่ายเข้าหาพวกตนก่อน...
“วันนี้เป็นครั้งแรกที่ราชาปีศาจกับราชินีปีศาจขึ้นมาร่วมงานเลี้ยงบนวังสวรรค์ ไม่ทราบว่าการต้อนรับถูกใจหรือไม่?”
จักรพรรดิสวรรค์ประทับบนบัลลังก์เหนือขั้นหินหยกขาว พลางหันไปตรัสถามทั้งสอง
ราชาปีศาจกับราชินีปีศาจสบตากัน เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะบุกขึ้นมาบนฟ้าเก้าชั้น เพื่อดูว่าคนของแดนสวรรค์คิดจะเล่นลูกไม้อะไร
ตอนแรกกะจะเผยท่าทางดุดันน่ากลัวให้คนในวังสวรรค์เห็น จะได้ให้คนนอกได้รู้ว่าพวกเขาสองสามีภรรยาไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้!
แต่ตอนนี้...พวกเขามองจักรพรรดิสวรรค์ผมขาวที่กำลังยิ้มแย้ม...
“ถูกใจ ถูกใจแน่นอน! พวกข้าสองสามีภรรยาก็ตั้งใจมาร่วมอวยพรวันเกิดอยู่แล้ว!”
ในเมื่อแดนสวรรค์เชื้อเชิญอย่างจริงใจ พวกเขาก็จะเมตตายิ้มให้สักหน่อย!
เป็นปีศาจก็ต้องรู้จักยืดหยุ่นตามสถานการณ์สิ
“ฮึ...”
นักพรตไท่ไป๋ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ผมขาวโพลน มองไปทางราชาปีศาจกับราชินีปีศาจอย่างไม่พอใจแล้วแค่นเสียง
ก่อนหน้านี้เขาคิดจะไปจับคนจากแดนมารในสำนักโอสถ แต่กลับคว้าน้ำเหลว ปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปก่อน จึงกำลังโมโหอยู่พอดี ครั้นเห็นคนเผ่าปีศาจมาร่วมงานเลี้ยง ก็ยิ่งไม่สบอารมณ์
“โลกนี้ช่างเสื่อมทรามลงทุกวัน คิดไม่ถึงว่าคนเผ่าปีศาจจะได้มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราแล้ว”
“ไท่ไป๋!”
จักรพรรดิสวรรค์ขมวดพระขนง หันไปทางดาวจวินไท่ไป๋แล้วตรัสขึ้น บัดนี้พระองค์ได้รับคำสั่งสอนจากฉีเหยียนมามาก จึงละทิ้งความคิดที่ยึดมั่นว่าตนเป็นฝ่ายธรรมะโดยสมบูรณ์ไปแล้ว