*
ในตัวเมืองมีสภาพความเป็นอยู่ดีกว่าในชนบทมาก ห้างสรรพสินค้ามีของขายสารพัด ก่อนหน้านี้ถงฮุ่ยก็เคยพาหยุนอู้เข้าเมืองมาแล้วสองครั้ง
แม้สวี่สิงโจวกับหยุนอู้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่หน้าตาของทั้งคู่ก็โดดเด่นเกินกว่าจะมองข้าม คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ คิ้วเข้มตาโต ดูสง่าผ่าเผย ส่วนอีกคนเป็นสาวน้อยผิวขาวหน้าตางดงาม ดูบอบบางอ่อนโยน
พอเดินเข้าประตู ก็มีพนักงานขายเข้ามาทักทายทันที นางมองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งสองเป็นคู่รักกัน พูดไปก็ช่างบังเอิญ วันนี้หยุนอู้สวมเสื้อไหมพรมสีน้ำเงิน ส่วนเสื้อคลุมของสวี่สิงโจวก็เป็นสีน้ำเงินเช่นกัน
“สหายทั้งสองอยากซื้ออะไรหรือ?”
พนักงานขายพูดภาษาถิ่นที่มีสำเนียงติดอยู่เล็กน้อย ฟังแล้วให้ความรู้สึกเป็นกันเองไม่น้อย
“จักรเย็บผ้า วิทยุ นาฬิกาข้อมือ แล้วก็จักรยาน”
สวี่สิงโจวตอบอย่างคล่องแคล่ว ก่อนหน้านี้เขายังตั้งใจโทรศัพท์ไปถามโจวอี้ เพื่อทำความเข้าใจเรื่องสินสอดด้วย
ของที่เขาพูดถึงอย่างวิทยุ ล้วนเป็นของจำเป็นทั้งนั้น
พนักงานขายได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าทั้งสองกำลังเตรียมแต่งงาน เพราะของที่เขาเอ่ยถึงล้วนเป็นของที่จำเป็นสำหรับสินสอด
“เจ้าชอบอันไหน?”
สวี่สิงโจวหันไปถามหยุนอู้ที่อยู่ข้างกาย นางเองก็เลือกไม่ถูก จึงเลือกมาสองสามชิ้นอย่างลวก ๆ
สวี่สิงโจวยังเห็นว่าน้อยเกินไป จึงเลือกผ้าห่มมงคลสีแดงกับกระดาษตัดลายอักษรมงคลสำหรับติดหน้าต่างเพิ่ม จากนั้นก็ซื้อของจุกจิกที่จำเป็นต้องใช้ในบ้านอีกหลายอย่าง