*
แต่ก่อนหยุนอู้อาศัยอยู่ในเมืองริมน้ำแถบเจียงหนาน กฎในบ้านมีมากมาย นางนิสัยอ่อนโยน ชอบความสงบ ทั้งยังขี้อาย ไม่ค่อยชอบออกไปพบปะผู้คน
ตระกูลเวินจึงจัดเรือนเล็ก ๆ อันเงียบสงบแยกไว้ให้นางโดยเฉพาะ คนคอยรับใช้ก็มีเพียงเสี่ยวเถาที่ติดตามนางมาจากเจียงหนาน
เพราะวันนี้นางเปียกฝน เสี่ยวเถาจึงรีบไปเรียกบ่าวในจวนให้ยกถังอาบน้ำเข้ามาในห้อง
หยุนอู้ไม่ชอบให้ใครมาคอยปรนนิบัติตอนอาบน้ำ เสี่ยวเถาจึงออกจากห้องแล้วปิดประตูแน่น ในเรือนนี้ก็ไม่มีใครอื่น นางจึงรีบร้อนมุ่งหน้าไปยังห้องครัวเพื่อยกอาหารเย็นมาให้
หลังฉากกั้นในห้อง ไอร้อนลอยกรุ่น หยุนอู้พิงขอบถังอาบน้ำแล้วค่อยผ่อนลมหายใจยาว ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ ผิวน้ำปริ่มอยู่ตรงหัวไหล่พอดี
ทุกวันนี้มีฝักบัวแบบชาวตะวันตกขายอยู่ตามท้องตลาด แต่ตระกูลเวินหัวโบราณ จวนที่อาศัยก็เป็นเรือนเก่า จึงไม่คิดจะติดตั้งของจากตะวันตก
จู่ ๆ ก็มีเสียงบางอย่างถูกผลักเปิดดังขึ้นข้างหู ฟังคล้ายประตู ไม่ก็หน้าต่าง
หัวไหล่อันบอบบางของหยุนอู้สั่นน้อย ๆ นางรีบลืมตาขึ้น ก่อนจะหดตัวลงไปในน้ำอย่างไม่สบายใจ แล้วถามด้วยน้ำเสียงแฝงความหวังว่า
“เสี่ยวเถาหรือ?”
“ข้าเอง”
เสียงไพเราะแต่ฟังดูน้อยใจดังมาจากด้านหลัง หยุนอู้เม้มริมฝีปากสีชมพู ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย
นางเกาะขอบถังอย่างระมัดระวังแล้วหันไปมอง เห็นชายคนหนึ่งนั่งพิงอยู่ตรงหน้าต่างที่เปิดแง้ม ขายาวของเขาหย่อนลงแตะพื้นได้อย่างสบาย ๆ
เขาหน้าตาหล่อเหลาอย่างยิ่ง คิ้วตาและเครื่องหน้าคมชัดลึกซึ้ง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกว่าปกติอยู่เล็กน้อย ดูคล้ายจะเป็นเพราะมีเชื้อสายลูกครึ่ง แค่นั่งอยู่ตรงนั้นก็ดึงดูดสายตาจนชวนมอง