*
ในห้องสลัวบนชั้นสองของฐานฝึก มีเสียงสะอื้นแผ่วเบาดังแว่วออกมา ประตูปิดสนิท คนที่กำลังฝึกซ้อมเพื่อชิงแชมป์อยู่ชั้นล่างจึงไม่ได้ยิน
«ฮือ ๆ…»
หญิงสาวที่ถูกอุ้มไปนั่งบนโต๊ะคอมพิวเตอร์สำหรับเล่นเกมสะอื้นเสียงนุ่มแผ่ว
«ไข้คุณยังไม่ลดเลยนะ พักผ่อนให้ดีเถอะ ฉันจะลงไปข้างล่างแล้ว…»
เธอพูดเสียงเบาพลางร้องไห้ แต่ชายที่กอดรั้งเธอไว้ในอ้อมแขนกลับไม่ยอมถอยห่างแม้แต่นิดเดียว
เพราะกำลังป่วยเป็นไข้ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของเขาจึงแต้มสีแดงระเรื่อ
«วันนี้คุณคุยกับเขา»
«เขาแค่เอาของมาคืนฉันเอง…»
เสียงของหยุนอู้สั่นเครือเจือสะอื้น ไม่นานหัวไหล่ของเธอก็ถูกอีกฝ่ายงับเข้าให้หนึ่งที
«เขาไม่ได้คิดดี ต่อไปอย่าไปสนใจเขา»
ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ มือทั้งสองโอบเอวบางของเธอไว้ แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้ง
«เรื่องของเราจะเปิดเผยเมื่อไหร่?»
«ร-เรื่องอะไรคะ?»
เธอถามเสียงแผ่ว น้ำตาที่เกาะอยู่บนใบหน้าไม่นานก็ถูกชายหนุ่มยื่นมือมาเช็ดออก
«ก็เรื่องที่เราคบกันไง»
«รอคุณหายป่วยก่อนค่อยว่ากันนะ»
«งั้นคืนนี้กลับบ้านของเรากัน…»
เสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำ เขาแนบชิดข้างหูหยุนอู้แล้วกระซิบอะไรบางอย่าง หน้าผากร้อนผ่าวบ่งบอกว่าเขายังมีไข้อยู่
แก้มของหยุนอู้แดงขึ้นทันควัน เธอพูดติดขัดเล็กน้อยว่า
«ค-คุณยังป่วยอยู่นะ!»
«ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสักหน่อย…»