*
หยุนอู้นำเครื่องดื่มที่ซื้อกลับมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนจะเตรียมนำวัตถุดิบไปไว้ในครัว ทว่าพอหันกลับมาก็เห็นเสิ่นเยี่ยนยังยืนอยู่ข้างหลัง
เขาหน้าตาดีจริง ๆ ต่อให้เพิ่งเห็นไปเมื่อครู่ พอหันกลับมามองอีกครั้งก็ยังเผลอชะงักไปได้
ดวงตากลมรูปเมล็ดซิ่งของหยุนอู้เบิกกว้างเล็กน้อยขณะมองเสิ่นเยี่ยน ใบหน้าเล็กงดงามเผยความประหม่าออกมา
นางไม่ได้กลัวเขา เพียงแต่ชื่อเสียงของเขาเลื่องลือว่าเย็นชาและไม่ชอบพูดคุย ตลอดครึ่งเดือนที่นางมาที่นี่ นางเข้ากับสมาชิกคนอื่นในทีมได้อย่างราบรื่น มีเพียงตอนอยู่ต่อหน้าเสิ่นเยี่ยนเท่านั้นที่นางอดประหม่าและเกร็งขึ้นมาไม่ได้
บางทีอาจเป็นเพราะเขาหน้าตาดี หยุนอู้เป็นพวกคลั่งคนหน้าตาดีอย่างแท้จริง...
ตอนนี้เสิ่นเยี่ยนกำลังมองนาง ดวงตาเย็นชาคู่นั้นยากจะอ่านอารมณ์
แววตาของหยุนอู้ฉายความทำอะไรไม่ถูกอยู่หลายส่วน ก่อนจะยกไอศกรีมในมือขึ้นมา เสียงนุ่มนิ่มเอ่ยว่า
“จะ... จะกินไอศกรีมหรือไม่?”
นางนึกว่าเสิ่นเยี่ยนจะปฏิเสธ แต่ไม่คิดว่าเขาจะเดินเข้ามาสองก้าว แล้วยื่นมือมารับไอศกรีมจากมือนาง
เขาเป็นนักกีฬาอีสปอร์ตมืออาชีพ มือเรียวยาวขาวผ่อง ข้อนิ้วเด่นชัด หยุนอู้หลุบตาลงมองมือทั้งสองของพวกเขาที่แตะกันแวบหนึ่ง
“ขอบใจ”
น้ำเสียงของเสิ่นเยี่ยนเย็นชาไม่ต่างจากตัวเขา ทุ้มต่ำและไพเราะ
เขาฉีกซองอย่างไม่ใส่ใจ เผยอริมฝีปากบางกัดไอศกรีมหวานเลี่ยนเข้าไปคำหนึ่ง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ท่วงท่าดูเกียจคร้าน