*
ลู่จั๋วนั่งลงบนโซฟาหนังข้างโต๊ะชาอย่างเงียบงัน ขายาวพับงอเล็กน้อย แยกออกจากกัน ทันทีที่นั่งลง บรรยากาศเย็นเยียบก็แผ่ออกมาจากตัวเขา
“นั่งสิ”
หยุนอู้นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างว่าง่าย ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายราวกับหยกชุ่มน้ำมองไปยังลู่จั๋ว
“ท่านอาเล็ก คราวนี้กลับมาแล้วจะไปเซี่ยงไฮ้อีกหรือไม่?”
“คนที่จะมาดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารประจำเซี่ยงไฮ้ยังไม่ได้ข้อสรุป ข้าอาจต้องไปอีกครั้ง แต่คงกลับมาในไม่กี่วัน”
หยุนอู้พยักหน้าอย่างเข้าใจเรื่องราวเพียงเล็กน้อย นางไม่เข้าใจเรื่องงานของท่านอาเล็ก รู้เพียงว่าครั้งหน้าท่านอาเล็กคงไม่จากไปนานเช่นนั้นอีก
ลู่จั๋วรินไวน์แดงให้ตัวเองเล็กน้อย ในแก้วใสมีของเหลวสีแดงเข้มอยู่ก้นแก้ว
เขายกแก้วขึ้นจิบไวน์ กลิ่นหอมเข้มข้นพลันลอยมาแตะจมูก
แต่สายตาของหยุนอู้กลับจับจ้องอยู่ที่มือข้างซึ่งลู่จั๋วถือแก้ว มือของเขาไม่ได้ขาวเล็กเหมือนมือของนาง
ผิวมือเขาเป็นสีน้ำผึ้ง มือใหญ่เรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัดงดงาม มีรอยด้านบาง ๆ ดูเปี่ยมไปด้วยกำลังอย่างน่าประหลาด
“อยากดื่มสักหน่อยไหม?”
เสียงเรียบเรื่อยของลู่จั๋วดังขึ้น หยุนอู้จึงเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาคู่สวยของเขา
นางคิดว่าท่านอาเล็กคงเข้าใจผิดว่านางกำลังมองไวน์ในมือเขา จึงพยักหน้าอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง