*
“ผู้บัญชาการสั่งตัดกี่เพ้าให้คุณหนูเป็นพิเศษจากร้านตัดเสื้อที่ดีที่สุดในเซี่ยงไฮ้เลยนะขอรับ แค่ไข่มุกที่ประดับอยู่ก็ราคาไม่น้อยแล้ว”
หลินผู้ช่วยที่ยืนรออยู่ด้านข้างเอ่ยกลั้วหัวเราะ เขาเป็นคนตรงไปตรงมา นึกอะไรได้ก็พูดออกมาตามนั้น
โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าเมื่อครู่ลู่จั๋วเพิ่งบอกว่าตนแค่ซื้อมาให้ส่ง ๆ เท่านั้น
แต่สีหน้าของลู่จั๋วยังคงเรียบเฉย ไม่ได้มีท่าทีเหมือนถูกจับได้แม้แต่น้อย เขายกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ มือเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนช่างดูดีเหลือเกิน
“ชอบไหม?”
“ชอบเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านอาเล็ก!”
เสียงของหยุนอู้อ่อนหวาน ดวงตาราวแก้วเจียระไนมองลู่จั๋วอย่างยิ้มแย้ม มุมปากยกขึ้นเผยรอยยิ้มงดงามอ่อนช้อย
ในดวงตาเย็นชาของลู่จั๋วมีรอยยิ้มจาง ๆ เพิ่มขึ้นมาเสียที ราวกับภูเขาน้ำแข็งกำลังละลาย
หยุนอู้ลูบกี่เพ้าที่ลู่จั๋วซื้อให้ ความอบอุ่นพลันเอ่อท้นขึ้นในใจ
นางรู้อยู่แล้วว่าท่านอาเล็กเป็นคนปากแข็งใจอ่อน เมื่อครู่ยังคิดจะหลอกนางว่าแค่ซื้อมาให้ส่ง ๆ
ก่อนหน้านี้ท่านอาเล็กก็ออกไปข้างนอกอยู่บ่อยครั้ง แต่ทุกคราวที่ออกจากเมืองเป่ยเฉิงไปทำธุระก็ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันหรือสิบกว่าวัน พอกลับมาก็มักจะมีของขวัญติดมือมาฝากนางด้วย
ครั้งนี้เพราะพื้นที่ทางเหนือวุ่นวายอย่างหนัก ท่านอาเล็กเดินทางลงใต้แล้ววกกลับขึ้นเหนือ จากไปคราวนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม
บนโลกใบนี้ ญาติเพียงคนเดียวที่ดีกับนางก็คือท่านอาเล็ก