*
ภายในวังมารมืดสลัว ทุกหนแห่งมีทหารเผ่ามารสวมชุดดำถือกระบี่คอยเฝ้าอยู่
บนบัลลังก์มังกรเก้าตัวกลางท้องพระโรง จอมมารเสวียนอี้นั่งอยู่ในชุดคลุมดำ ใบหน้าเย็นชา นิสัยคลุ้มคลั่งเอาแน่เอานอนไม่ได้ของเขาทำให้ยากจะหยั่งถึง
เส้นผมยาวสลวยงดงามยิ่งกว่าของสตรีปล่อยสยายอย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้าซีดขาวจนแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
「ท่านจอมมาร」
ทหารแห่งแดนมารกล่าวอย่างนอบน้อม เขาพาหลิงอวิ๋นมาถึงกลางท้องพระโรงแล้ว
「หลิงอวิ๋นแห่งเผ่าสวรรค์ ขอคารวะจอมมาร!」
หลิงอวิ๋นเพิ่งถูกทำลายกระดูกเซียนได้ไม่นาน แต่นางเป็นชาวเผ่าสวรรค์โดยกำเนิด แม้ตอนนี้พลังจะอ่อนด้อยลงมาก อย่างน้อยก็ยังไม่ถึงกับตาย
นางอยู่ในวัยงดงาม จึงไม่ปรารถนาจะไปเฝ้าแดนรกร้าง ต้องทนให้ลมทรายกัดกร่อนทั้งวันทั้งคืน บัดนี้เมื่อตกเป็นเซียนร่วงหล่นแล้ว นางจึงคิดมาสวามิภักดิ์แดนมาร
เสวียนอี้หลุบตามองหลิงอวิ๋นที่ใบหน้าซีดเซียวและซูบโทรมเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงน้อย ๆ
「เจ้า...คือคนที่จงใจปล่อยให้ข้าลอบเข้าไปในวังสวรรค์วันนั้นหรือ?」
「เป็นข้าเอง」
หลิงอวิ๋นรีบตอบ ตอนนั้นนางยังมีตำแหน่งในวังสวรรค์ วันที่แดนมารบุกโจมตี นางรับผิดชอบดูแลแนวป้องกันเขตวังด้านนอกวังเสวียนซวง
เพราะนึกขึ้นได้ว่าวังเสวียนซวงตั้งอยู่ในที่ห่างไกล อีกทั้งฉีเหยียนก็ไปที่ประตูสวรรค์ทิศใต้แล้ว เหลือเพียงกระต่ายน้อยตัวนั้นอยู่ตามลำพัง นางจึงจงใจคิดใช้ผู้อื่นเป็นมีดสังหาร เพื่อกำจัดอีกฝ่าย