*
ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่าหรูหรา ที่นั่งทั้งสองฝั่งเต็มแน่นไม่เหลือว่าง มังกรทองที่แกะสลักอยู่บนบัลลังก์มังกรขนาดใหญ่เบื้องบนดูราวกับมีชีวิต
เซียวหรงจิ่งประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรในฉลองพระองค์สีดำลายมังกรทอง พระวรกายสูงสง่า พระพักตร์หล่อเหลาสะอาดตา ผมเกล้าขึ้นด้วยมงกุฎสูง
คณะทูตจากทะเลทรายอันกว้างใหญ่ต่างนั่งอยู่ตรงที่นั่งฝั่งซ้ายด้านล่างบันได พวกเขาสวมอาภรณ์ต่างถิ่น รูปร่างหน้าตาก็ดูกร้านแข็งกว่าคนทั่วไป
ผู้เป็นหัวหน้าคือองค์ชายแห่งทะเลทรายอันกว้างใหญ่ จ้าวสวิน ซึ่งสวมชุดคลุมยาวสีทองหม่น พระมารดาของเขาคือพระราชินีที่เป็นชาวจงหยวน ดังนั้นหน้าตาจึงไม่หยาบกร้านเหมือนชาวทะเลทรายคนอื่น
ผิวของเขาเป็นสีน้ำผึ้งดูสุขภาพดี ใบหน้าคมชัดแจ่มใส รูปร่างกำยำแข็งแรง
ภายในท้องพระโรงมีการขับร้องร่ายรำอย่างครึกครื้น ครั้นเสียงดนตรีสิ้นสุดลง คณะทูตจากทะเลทรายจึงลุกขึ้นยกจอกสุรามองไปยังเซียวหรงจิ่งที่ประทับอยู่เหนือบันได
“กระหม่อมขอดื่มถวายฝ่าบาท ขอให้ทะเลทรายกับแคว้นเซียวผูกไมตรีกันยาวนานร้อยปี”
ทูตกล่าวด้วยภาษาจงหยวนที่ยังไม่คล่องนัก เซียวหรงจิ่งยกจอกขึ้นจิบสุราอย่างสีหน้าสงบนิ่ง
ราชาแห่งทะเลทรายก็รู้จักกาลเทศะเป็นอย่างดี เมื่อเห็นแคว้นเว่ยยอมสวามิภักดิ์ต่อแคว้นเซียวแล้ว จึงรีบส่งคณะทูตและองค์รัชทายาทมาเจริญสัมพันธไมตรีโดยไม่รอช้า
หลังทูตผู้นั้นนั่งลง องค์ชายจ้าวสวินที่นั่งอยู่แถวหน้าก็ยกมือประสานคำนับเซียวหรงจิ่ง
“เสด็จพ่อทรงชราภาพแล้ว จึงมิได้เสด็จมาด้วยพระองค์เอง ทรงมีบัญชาให้ข้ามาถวายพระพรฝ่าบาทแทน”
จ้าวสวินกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานห้าวหาญ เขาดูมีอายุไล่เลี่ยกับเซียวหรงจิ่ง จึงกล่าวต่อว่า
“วันนี้ข้ายังนำของล้ำค่าที่ราชวงศ์แห่งทะเลทรายได้รับมา ถวายให้ฝ่าบาทโปรดรับไว้ด้วย”
กล่าวจบจ้าวสวินก็ตบมือ ไม่นานนักสตรีผู้หนึ่งในชุดต่างถิ่นสีแดงก็เดินเข้ามาจากนอกท้องพระโรง ในมือถือกล่องผ้าไหมใบหนึ่ง