*
รุ่งเช้าวันถัดมา ตอนหยุนอู้ตื่นขึ้น ฉีเหยียนก็ออกจากตำหนักบรรทมไปแล้ว ดูเหมือนจะไปหาจักรพรรดิสวรรค์ที่ตำหนักหลิงเซียว
ฉวยโอกาสตอนฉีเหยียนไม่อยู่ นางรีบร่ายเวทเรียกตำราลับเล่มนั้นออกมา
ข้อสามกับข้อสี่ นางทำสำเร็จแล้วทั้งคู่ จึงรีบเสกพู่กันออกมาวงกลมกำกับอย่างคล่องแคล่ว ก่อนพลิกดูหน้าถัดไป
ตำราลับที่ราชินีปีศาจเขียนให้นางเล่มนี้ จะเห็นเนื้อหาหน้าถัดไปก็ต่อเมื่อทำเครื่องหมายวงกลมหน้าที่ทำสำเร็จในหน้าก่อนหน้าแล้วเท่านั้น
“ข้อห้า หาโอกาสบำเพ็ญคู่กับท่านผู้สูงส่ง หากตั้งครรภ์ได้ ก็ใช้เรื่องนี้เป็นแผนเพื่อดำเนินข้อถัดไป”
“ข้อหก ทำให้ท่านผู้สูงส่งเห็นใจ แล้วขึ้นเป็นราชินีมารแห่งแดนมารให้ได้...”
หยุนอู้อ่านทีละตัวอักษร พลันดวงตาก็เป็นประกาย
เอ๊ะ? นี่นางทำสำเร็จไปโดยไม่ตั้งใจแล้วไม่ใช่หรือ?
ถึงจะไม่ได้เป็นราชินีมารแห่งแดนมาร แต่นางกำลังจะเป็นเทพมเหสีแห่งแดนสวรรค์แล้วนี่นา ก็เป็นตำแหน่งราชินีเหมือนกัน ฟังดูแล้วไม่เห็นต่างกันสักเท่าไร
หยุนอู้รีบพลิกไปหน้าถัดไป และก็พบว่าข้อสุดท้ายของตำราลับปรากฏขึ้นแล้วจริง ๆ
“ข้อเจ็ด ท่านผู้สูงส่งเป็นสามี จะต้องรักใคร่กลมเกลียวกับสามี จูบ กอด และอุ้มสามีขึ้นสูงทุกวัน ห้ามสนิทสนมกับเซียนชายคนอื่น ต้องกินแต่แครอตที่สามีให้เท่านั้น จึงจะรับใช้เผ่าปีศาจได้...”
หยุนอู้คิดว่าข้อสุดท้ายนี่ช่างซับซ้อนเหลือเกิน แต่ที่ราชินีปีศาจเขียนไว้เช่นนี้ บางทีคงเพราะอยากให้นางคอยกระซิบข้างหูอาจารย์ก็ได้
แต่เรื่องจูบ...นางจำได้ว่าการเอาริมฝีปากแนบกันก็คือการจูบ อาจารย์ใช้วิธีนั้นรักษาบาดแผลให้นาง ตอนนี้นางควรสำนึกบุญคุณให้มาก
ควรจูบอาจารย์ให้บ่อย ๆ ถึงจะถูก