*
วันนี้ทุกอย่างในวิทยาลัยยังคงเป็นเหมือนเดิม สิ่งเดียวที่แตกต่างไปคือ ตอนอันซินเดินเข้าห้องเรียน หลายคนต่างมองนางด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก
เพราะทุกคนอยู่ในงานเต้นรำเมื่อคืน และรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกันหมด
อันซินฝ่าฟันสายตานับไม่ถ้วน เดินไปนั่งที่ของตัวเองอย่างฝืนใจ นางกำหมัดแน่นด้วยความแค้น
สักวันหนึ่ง นางจะทำให้คนพวกนี้ชดใช้ให้ได้!
แววตาของอันซินเผยความมุ่งมั่นที่มั่นใจว่าจะต้องทำสำเร็จ เพราะนางจำได้ว่าเนื้อเรื่องในนิยายดำเนินมาถึงตรงนี้ นางจะเริ่มถูกคนที่ชอบซูจิ่งเฉินรังแก
ตอนที่นางถูกคนรังแก เสินหวยจะปรากฏตัวมาช่วยนาง!
อันซินนึกถึงรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาของเสินหวยที่เห็นเมื่อวาน มุมปากก็อดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเขินอายไม่ได้
หลินเสี่ยวเสี่ยวที่นั่งอยู่ไม่ไกลเห็นท่าทางประหลาดราวกับกำลังตกหลุมรักของอันซิน ก็อดขนลุกไม่ได้
“ดูนั่นสิ ไม่รู้ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว”
หลินเสี่ยวเสี่ยวขยับเข้ามากระซิบข้างหูหยุนอู้พลางบ่น
หยุนอู้หันกลับไปมองอันซินตามที่อีกฝ่ายบอก ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “อืม... บางทีคงนึกถึงเรื่องที่ทำให้มีความสุขก็ได้”
ในตอนนั้นเอง เด็กสาวคนหนึ่งเคาะประตูห้องเรียนเสียงดัง เรียกความสนใจจากทุกคน
“อันซินอยู่ไหม? อาจารย์ฝ่ายปกครองเรียกให้ไปที่ห้องทำงานหน่อย”
มาแล้ว! มาแล้ว!
แววตาของอันซินฉายประกายตื่นเต้น นางรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังโกหก ที่จริงจะพานางไปแกล้งที่บันไดต่างหาก
แล้วเสินหวยก็จะเดินผ่านมาในจังหวะนั้นพอดี ก่อนช่วยนางไว้เหมือนฉากในละครรักวัยรุ่น
อันซินพยายามข่มความคาดหวังในใจไว้เต็มที่ แสร้งทำเป็นเชื่อแล้วเดินตามเด็กสาวคนนั้นออกไป
เนื้อเรื่องเป็นไปตามนิยายจริง ๆ เด็กสาวคนนั้นเป็นลูกสมุนคนหนึ่งของไป๋ลู่ลู่
นางหลอกอันซินไปที่บันได ไป๋ลู่ลู่กับลูกสมุนแต่งหน้าจัดอีกหลายคนที่อยู่ข้างกายก็เริ่มแกล้งนางเพราะเรื่องเมื่อคืน