*
ร่างของหยุนอู้สั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ เสินหวยโยนของในมือลงบนโซฟาอย่างลวก ๆ ก่อนก้าวยาว ๆ เข้ามาหา
เธอถอยหลังด้วยความหวาดกลัว จนไปหยุดอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ในห้องรับแขก แผ่นหลังแนบชิดกับกระจกเย็นเฉียบ ด้านหลังไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว
“อา...อาหวย อย่าทำแบบนี้เลย... ฉันกลัว...”
หยุนอู้พูดเสียงสั่น ดวงตาแดงก่ำ ปลายจมูกก็แดงระเรื่อ เส้นผมดำขลับสยายลงบนบ่า ดูเปราะบางเหลือเกิน
สายตาของเสินหวยลดต่ำลง มองเท้าคู่งามที่โผล่พ้นชายชุดนอนของเธอ
เท้าของเธอเล็กและขาวสะอาด นิ้วเท้าขาวนวลอวบกลม ยามเท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นกระเบื้องสีขาว ก็ยิ่งดูอมชมพูระเรื่อ
“อาอู้ไม่เชื่อฟังอีกแล้ว...”
เสินหวยเอ่ยเสียงต่ำ หยุนอู้มองตามสายตาของเขาลงไป จึงเห็นเท้าเปล่าของตัวเอง
วินาทีต่อมา ร่างทั้งร่างก็ถูกพาดขึ้นบนบ่า โลกหมุนคว้างจนเวียนหัว
“อ๊ะ...”
หยุนอู้อุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ เสินหวยพาดเธอไว้บนบ่าแน่นหนา แรงที่ใช้พอดิบพอดีจนเธอไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด
เขาแบกหยุนอู้เดินขึ้นชั้นบนอย่างมั่นคง วันฝนตกอากาศเย็น เธอยังเดินเท้าเปล่าบนพื้นกระเบื้อง ไม่กลัวหนาวบ้างหรือไง
“อา...อาหวย รีบปล่อยฉันลงนะ!”
หยุนอู้พูดอย่างหวาดกลัว ขาเรียวทั้งสองข้างดิ้นไปมาไม่หยุด หลายครั้งถึงกับเตะโดนตัวเสินหวย
เธอยังไม่ทันดิ้นต่อ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่สะโพกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“อย่าดิ้นสิ อาอู้ ระวังตกลงไป”
เสียงทุ้มต่ำไพเราะของเสินหวยดังขึ้น หยุนอู้หยุดดิ้นในทันที ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปหมด
หยุนอู้ไม่กล้าขยับเขยื้อนอีก ปล่อยให้เสินหวยแบกเธอไปวางบนเตียงในห้องนอน