“หรือมีใครในจวนแม่ทัพปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดีหรือ?”
กู้หวนจือถาม หยุนอู้ไม่กล้าเงยหน้ามองเขา ยังคงก้มหน้าน้อย ๆ พลางส่ายหน้าเหมือนกระต่ายตัวน้อยที่กำลังตื่นกลัว
บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาและคนรับใช้ในจวนกู้หวนจือล้วนปฏิบัติต่อนางอย่างมีมารยาท กู้หวนจือยิ่งเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยนางให้พ้นจากการถูกโจรปล้นทางล่วงเกิน
“มะ...ไม่เคยเจ้าค่ะ” หยุนอู้ตอบ “ทุกคนในจวนดีกับข้ามาก ท่านแม่ทัพกู้ก็...”
“เช่นนั้นก็อยู่ที่นี่ไปก่อน”
กู้หวนจือกล่าวอย่างไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง น้ำเสียงนั้นไม่เหลือช่องให้หยุนอู้ปฏิเสธแม้แต่น้อย
หยุนอู้เป็นคนอ่อนโยน เมื่อได้ยินกู้หวนจือพูดเช่นนี้แล้วก็ยิ่งไม่กล้าพูดเรื่องออกจากจวนแม่ทัพอีก ทำได้เพียงรอโอกาสครั้งต่อไป
เมื่อกลับถึงเรือนพัก หยุนอู้ก็ส่งฝูหลิง สาวใช้คนสนิทออกไป ก่อนจะกล้าเรียกระบบเสี่ยวไป๋
“เสี่ยวไป๋ ทำไมพระเอกถึงรั้งฉันไว้ล่ะ?”
【โฮสต์อย่ากลัวไปเลย! เหมือนว่า...โลกใบนี้จะเกิดข้อผิดพลาดนิดหน่อย เดี๋ยวฉันไปดูให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!】
【หลังจากนี้เหตุการณ์ตามเนื้อเรื่องอาจรวนไปหมด โฮสต์อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่ามนะ!】
ระบบเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างร้อนใจ จากนั้นก็เงียบหายไป หยุนอู้เรียกเสี่ยวไป๋อีกครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ คงออกจากข้างกายนางไปยังสำนักงานใหญ่อันรวดเร็วเพื่อสืบหาสาเหตุแล้ว
เวลานั้น ฝูหลิงเคาะประตูจากด้านนอกแล้วเอ่ยว่า “เตรียมน้ำไว้แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูหยุน คืนนี้จะอาบน้ำหรือไม่เจ้าคะ?”
พูดถึงเรื่องนี้ หลายวันมานี้หยุนอู้ยังไม่ได้อาบน้ำให้สบายตัวเลย ระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง นางทำได้เพียงอาบน้ำในกระโจมที่พักของตน สภาพแวดล้อมก็ไม่เอื้ออำนวย อีกทั้งยังกังวลอยู่เสมอว่าอาจมีคนบุกเข้ามาตอนกำลังอาบน้ำ ทุกครั้งจึงได้แต่ล้างตัวลวก ๆ แล้วก็รีบจบ
แม้ร่างกายจะไม่มีกลิ่นสกปรกแม้แต่น้อย แต่หยุนอู้ก็ยังอยากอาบน้ำให้สบายสักครั้ง
หยุนอู้คิดว่าจะมีคนยกถังน้ำร้อนมาไว้ในเรือนพักให้นางอาบ แต่ไม่คิดว่าฝูหลิงจะพานางมายังบ่อน้ำร้อนแห่งหนึ่ง ที่นี่อยู่ด้านหลังเรือนพักของหยุนอู้พอดีและอยู่ไม่ไกลนัก
“คุณหนูอาบน้ำที่นี่ได้เลยเจ้าค่ะ เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน บ่าวเตรียมไว้ให้หมดแล้ว” ฝูหลิงกล่าว “บ่าวจะรออยู่ด้านนอก หากคุณหนูต้องการอะไรก็เรียกบ่าวได้เลยเจ้าค่ะ”
ฝูหลิงกล่าวจบก็ยอบกายคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะถอยออกไปนอกตำหนัก
เมื่อเดินเข้ามาจากด้านนอก ผ่านโถงด้านหน้าไปก็จะพบฉากกั้นขนาดใหญ่สูงตระหง่าน เบื้องหลังฉากกั้นคือสระอาบน้ำกว้างขวาง ซึ่งมีน้ำร้อนเตรียมไว้พร้อมแล้ว
เพียงแต่ฝูหลิงไม่ได้บอกหยุนอู้ว่า สระอาบน้ำแห่งนี้เป็นสระส่วนตัวของกู้หวนจือ
หยุนอู้กวาดตามองรอบด้านอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจหลายครั้งแล้วว่าไม่มีใครอยู่ นางจึงยื่นมือเรียวงามไปแก้สายคาดเอว
เมื่อกระโปรงชั้นนอกและเสื้อผ้าชั้นในถูกถอดออกทีละชิ้น เรือนร่างไร้ที่ติจึงค่อย ๆ เผยให้เห็น ความรู้สึกยามไร้อาภรณ์ทำให้หยุนอู้อับอายอยู่บ้าง
จากนั้นนางก็เดินเท้าเปล่าลงไปในสระอย่างระมัดระวัง สายน้ำอุ่นโอบล้อมร่างกาย ให้ความรู้สึกสบายยิ่งนัก
หยุนอู้คิดในใจ กลิ่นเครื่องหอมในตำหนักสระอาบน้ำแห่งนี้ช่างคุ้นเคย คล้ายกับกลิ่นในเรือนพักของนางอยู่บ้าง
ไม่รู้ว่าแช่น้ำอยู่นานเพียงใด หยุนอู้รู้สึกว่าร่างกายอ่อนระโหยไร้เรี่ยวแรง จึงคิดว่าอาจเป็นเพราะน้ำในสระสบายเกินไป ขนตายาวงอนของนางกะพริบไหวอย่างห้ามไม่อยู่ ความง่วงงุนแผ่ซ่านเข้ามาในหัว ไม่นานนางก็เอนพิงขอบสระ หลับตาและหลับลึกไป
กู้หวนจือค่อย ๆ เดินออกมาจากหลังฉากกั้น ไม่มีใครรู้ว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่นี่มานานเท่าใดแล้ว
เขาก้าวเบา ๆ มาหยุดข้างสระ ก่อนจะย่อตัวลง คนงามน่ารักคนนั้นกำลังหลับพิงขอบสระอยู่
แก้มขาวเนียนนุ่มแดงระเรื่อเพราะไอร้อน เส้นผมงามเกล้าหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง มีปอยผมซุกซนบางส่วนเปียกน้ำ
“อาอู้...”
เสียงของกู้หวนจือแหบพร่า แม้น้ำร้อนในสระจะบดบังทัศนวิสัยไปบ้าง แต่เขาก็ยังพอมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน
เรือนร่างขาวผ่องนวลเนียนที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำ เส้นผมดำขลับของหยุนอู้ครึ่งหนึ่งจมอยู่ในน้ำ ส่วนหนึ่งปรกอยู่ด้านหน้าเรือนร่าง...
ท่ามกลางไอร้อนที่ลอยกรุ่น ใบหน้าขาวนวลของนางยิ่งแต้มสีชมพูระเรื่อ
มือของกู้หวนจือสั่นเทา ดวงตาเย็นชาคู่นั้นบัดนี้เปี่ยมด้วยความยินดีและความพึงพอใจอย่างบ้าคลั่ง
เขาจ้องหยุนอู้ที่หลับสนิทไร้สติไม่วางตา
ร่างสูงใหญ่โอบอุ้มหยุนอู้ขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน ก่อนกู้หวนจือจะเปล่งเสียงครางอย่างพึงพอใจ
เรือนร่างของนางเป็นอย่างที่เขาจินตนาการไว้...
กลิ่นหอมจาง ๆ จากกายหยุนอู้อบอวลอยู่รอบตัว
ไม่ผิดแน่ นี่คือกลิ่นหอมตามธรรมชาติจากกายอาอู้ของเขา ทุกครั้งที่นางเข้าใกล้ เขาก็จะได้กลิ่นหอมเช่นนี้ เขาชอบมันเหลือเกิน
ลำคอขาวผ่องบอบบางของหยุนอู้ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาเช่นนี้...
กู้หวนจือไม่เคยคิดจะครอบครองนางที่นี่ เขาเพียงอยากอยู่ข้างกายนางทุกขณะ
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบนาง เขาก็อยากทำเช่นนี้แล้ว
เพียงได้พบหน้านางครั้งแรก เขาก็อยากกักขังนางไว้ข้างกายไปตลอดชีวิต อาอู้เกิดมางดงามถึงเพียงนั้น จะปล่อยให้คนอื่นได้เห็นได้อย่างไร
อาอู้ควรแต่งให้เขา
ควรเป็นของเขาไปตลอดชีวิต!
ใครจะคิดว่าแม่ทัพผู้เย็นชา ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือและสร้างคุณูปการในสนามรบ อีกทั้งยังได้รับคำชื่นชมจากผู้คนว่าเปี่ยมสง่าราศีบริสุทธิ์ผุดผ่อง จะมีความคิดต่ำช้าเช่นนี้
“อาอู้ อาอู้ของข้า...”
กู้หวนจือพึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม่ทัพใหญ่ผู้เย็นชาและมีผลงานการศึกเลื่องชื่อในวันวาน บัดนี้กลับไม่เหลือเค้าความเย็นชาเวลาอยู่ต่อหน้าผู้อื่นแม้แต่น้อย
“อืม...”
หยุนอู้ที่หลับใหลอยู่คล้ายจะรู้สึกตัว นางส่งเสียงร้องแผ่วเบาราวกับลูกแมวทั้งที่ยังหลับตาแน่น แต่ฤทธิ์กำยานสะกดใจก็ทำให้นางหมดสติไปอีกครั้ง
ผิวขาวผ่องของนางเผยสีชมพูจาง ๆ กู้หวนจือรู้สึกเพียงว่าลมหายใจของตนหนักหน่วงขึ้นอีกหลายส่วน
“อย่าไปนะ อาอู้ อย่าจากไป...”
กู้หวนจือกระซิบข้างหูหยุนอู้ แต่น่าเสียดายที่นางไม่ได้ยิน
กู้หวนจือนึกขึ้นได้อีกครั้งว่าไม่ควรทิ้งรอยให้เห็นชัดเกินไป การกระทำของเขาจึงเบามือลงไม่น้อย
อาอู้ของเขาไม่รู้เลยว่าความคิดที่เขาซ่อนไว้ลึกสุดในใจนั้นมืดมนและลึกล้ำเพียงใด
“อาอู้ของข้า...”
“ข้าชอบอาอู้เหลือเกิน”
*