*
เมื่อกลับมาถึงตระกูลเสิ่น หยุนอู้ก็เหนื่อยล้าเต็มที เธอทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ ก่อนจะเตะรองเท้าส้นสูงไปไว้ข้าง ๆ
เธอยังคงสวมชุดราตรีสีขาวอยู่ เพราะตอนออกจากงานเต้นรำรีบร้อนมาก จึงไม่ได้เปลี่ยนชุดก่อน
ทุกครั้งที่หยุนอู้หลับตา ภาพตอนถูกจูบอย่างจู่โจมในความมืดมิดก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว
เธอลืมตาขึ้นทันที แก้มพองน้อย ๆ ก่อนจะกำหมัดเล็ก ๆ ชกใส่เพดานอย่างขุ่นเคือง
“ฉันจะต้องหาตัวให้ได้ว่าเป็นใคร...”
หยุนอู้พึมพำกับตัวเอง หลังไปร่วมงานเต้นรำมา เธอก็หมดเรี่ยวแรงแล้ว พอได้นอนพักบนเตียงแสนสบายอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินเข้าห้องน้ำ
เธอเลือกไม่สนใจกระจกบานใหญ่ที่ปิดผนังห้องน้ำไว้ แล้วเอื้อมมือไปด้านหลัง รูดซิปลงอย่างง่ายดาย
จากนั้นก็ก้มตัวเล็กน้อย ถอดชุดกระโปรงออกจากร่าง
ห้องของหยุนอู้เชื่อมต่อกับห้องของเสินหวย ห้องน้ำของเขาอยู่ถัดจากผนังกระจกในห้องน้ำของหยุนอู้ไปอีกด้าน
เวลานี้เขายืนอยู่หน้ากระจก ดวงตาจับจ้องภาพที่ปรากฏอยู่ในนั้นอย่างไม่กะพริบ
ภาพในกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นว่า...
หยุนอู้ก้มตัวเล็กน้อยขณะถอดเสื้อผ้า ครั้นยืดตัวขึ้นจึงเผยให้เห็นเรือนร่างงดงามของเธอ
ผิวกายทั่วทั้งร่างขาวเนียนละเอียด เรียวขาขาวผ่องยาวสวยสะดุดตา ส่วนที่ถูกผ้าชิ้นเล็กสีชมพูอ่อนปกปิดไว้ชวนให้จินตนาการ