*
เช้าวันต่อมา ฟู่หานจือตื่นแต่เช้า จัดอาหารเช้าที่โรงแรมส่งมาให้วางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะกลางในห้องนั่งเล่น
ไม่นานนัก ประตูห้องของหยุนอู้ก็เปิดออก เธอเปลี่ยนจากชุดนอนแล้ว สวมชุดเดรสสีอ่อน ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวผ่องงดงามไร้เครื่องประทินโฉม เพียงแต่ยังดูงัวเงียอยู่บ้าง
ฟู่หานจือหรี่ดวงตาเย็นชาลงเล็กน้อยอย่างแนบเนียน ก่อนลองถามหยั่งเชิงว่า
“เมื่อคืนหลับไม่สนิทหรือ?”
“ก็ไม่เชิงค่ะ...”
หยุนอู้ตอบอย่างเขินอาย เสียงเบาอ่อนนุ่มเป็นพิเศษ เธอยกมือแตะลำคอแล้วพูดว่า
“อาจเป็นเพราะสองวันนี้เหนื่อยเกินไป เมื่อคืนตอนแช่น้ำก็เผลอหลับไปเลย ยังดีที่ตื่นขึ้นมาเร็วค่ะ”
ฟู่หานจือแอบถอนหายใจโล่งอกอยู่ในใจ เมื่อวานเขาใส่ยาในปริมาณน้อยมาก จึงไม่กล้าอยู่ในห้องน้ำเป็นเวลานานและรีบออกมาอย่างรวดเร็ว
หยุนอู้สวมรองเท้าแตะเดินเข้ามา สายตาของฟู่หานจือหยุดอยู่ที่ข้อเท้าขาวผ่องซึ่งโผล่พ้นชายกระโปรงของเธอ
ลึกเข้าไปในดวงตาของเขามีแววเสียดายวาบผ่าน
เมื่อคืนมัวแต่คิดถึงปลายลิ้นนุ่มนิ่มสีชมพูของเธอจนลืมเรื่องสำคัญไปเสียสนิท
“มะ...มีอะไรหรือคะ?”
เมื่อเห็นฟู่หานจือยืนนิ่งอยู่กับที่ หยุนอู้จึงเอ่ยถามเสียงเบา ตอนนี้เธอนั่งอยู่บนโซฟา รองเท้าที่สวมอยู่หลวม ๆ จนเผยให้เห็นเท้าขาวเนียนราวหยกไปครึ่งหนึ่ง บริเวณส้นเท้ายังแต้มสีชมพูจาง ๆ
“ไม่มีอะไร...”
สีหน้าของฟู่หานจือยังคงเป็นปกติ ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้าไปหา ทว่าดวงตากลับหม่นลงโดยไม่รู้ตัว
เขาขบฟันกรามเบา ๆ เท้าคู่นั้นของเด็กดีของเขาขาวเนียนดุจหยก ผิวละเอียดนุ่มนิ่มและสะอาดสะอ้าน
ถ้าได้กินคงหอมหวานนุ่มละมุนแน่ ๆ อืม...อยากเลียจัง...