*
เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว จากตอนที่ท้องฟ้าเพิ่งมืดลงจนถึงตอนนี้ก็ล่วงเข้าดึกมากแล้ว แทบจะเป็นเวลาเที่ยงคืน
หยุนอู้ดื่มเหล้าไปไม่มากพอจะทำให้เมามายไปทั้งคืน หลังจากหลับใหลไปพักหนึ่ง ศีรษะที่หนักอึ้งก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา
ศีรษะยังปวดตุบ ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ทรมานมากนัก เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือห้องและข้าวของที่คุ้นเคย
หยุนอู้ยังตั้งตัวไม่ทัน จึงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง เสื้อผ้าบนตัวยังอยู่ครบถ้วน เพียงแต่มีผ้าห่มคลุมทับเพิ่มมาอีกผืน
เมื่อครู่เธอยังพูดคุยกับลู่จั๋วอยู่ไม่ใช่หรือ? จากนั้นก็ดื่มเหล้าไปหลายอึก แล้วศีรษะก็เริ่มมึนงง...
หยุนอู้รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผ้าห่มที่คลุมร่างอยู่เลื่อนลงไปกองตรงเอว ตอนนี้เธอมานอนอยู่บนเตียงในห้องของลู่จั๋วได้อย่างไร?
“ตื่นแล้วหรือ?”
เสียงทุ้มใสอันคุ้นเคยพลันดังขึ้น หยุนอู้นั่งนิ่งอยู่บนเตียง ก่อนเงยหน้ามองไปอย่างเหม่อลอย
ลู่จั๋วเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ดูท่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ บนกายสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว คอเสื้อที่ไขว้กันหลวมคลาย เผยให้เห็นแผงอกสีแทนกำยำเล็กน้อย
ผมสั้นสีดำที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อยยังชื้นอยู่เล็กน้อย คิ้วคมดุจคมกระบี่ ดวงตาสุกใส ใบหน้าหล่อเหลาอย่างยิ่ง
“เมื่อกี้ฉัน...”
หยุนอู้รีบลงจากเตียง ทั้งที่เพิ่งสร่างเมา ศีรษะยังมึนและปวดอยู่บ้าง พอลงจากเตียง ร่างก็เซเล็กน้อย