*
เสียงน้ำไหลดังแว่วเข้าหู เงาคนที่สะท้อนอยู่หลังม่านทำให้แก้มของหยุนอู้แดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิม
นางรีบเบือนสายตา ก่อนจะยืนหันข้างอยู่กับที่ แล้วยกมือขึ้นปิดตาไว้ด้วยฝ่ามืออย่างกระดากใจ คราวนี้ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
หยุนอู้กระแอมเบา ๆ อย่างกระอักกระอ่วนสองครั้ง ก่อนจะขึ้นเสียงพูดว่า
「คุณลู่ หากมีเรื่องอะไรก็เรียกข้าได้ ระวังลื่นล้มด้วย」
「อืม」
เสียงทุ้มไพเราะของลู่หวังดังมาจากด้านข้าง หยุนอู้จึงวางใจ ยังคงยืนหันข้างไปทางม่าน มือปิดตาไว้ รออย่างเรียบร้อย
หลังม่านสีขาวบาง ๆ ผืนนั้น ลู่หวังยืนอยู่ใต้ฝักบัว เสียงน้ำไหลดังซ่าไม่ขาดสาย
ผมสั้นสีดำของเขาเปียกชุ่ม หยดน้ำไหลจากปลายผมลงมา
เมื่อครู่ลู่หวังได้ยินเสียงหยุนอู้ขยับตัว นางดูเหมือนจะเขินอายมาก จึงไม่ได้หันหน้าเข้าหาม่าน
เขายกมือขวาขึ้น กำมือกลางอากาศอย่างเลื่อนลอย คล้ายกำลังนึกถึงภาพที่หยุนอู้จับมือเขาพากลับมาตลอดทางเมื่อครู่
รอยยิ้มอดกลั้นผุดขึ้นบนใบหน้าขาวซีดผิดปกติของลู่หวัง ขณะประกายในดวงตาดำสนิทไร้แววซ่อนความยึดติดอย่างป่วยไข้เอาไว้
หยุนอู้กังวลอยู่ตลอดว่าลู่หวังจะลื่นล้ม แต่โชคดีที่ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น
นางยังคงปิดตา ยืนหันข้างอย่างเรียบร้อยอยู่ที่เดิม จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีใครบางคนเดินมาหยุดตรงหน้า แล้วยื่นมือมาจิ้มไหล่นางเบา ๆ
หยุนอู้ลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลู่หวังยืนอยู่ตรงหน้านางพอดี
เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคายเย็นชาและงามสง่า ทว่าดวงตาดำสนิทคู่นั้นกลับไร้แววอยู่บ้าง