*
ตอนนี้หยุนอู้ยังคงเป็นกระต่ายตัวหนึ่ง รอบปากมีคราบน้ำองุ่นสีม่วงติดอยู่ ขนปุกปุยก้อนเล็ก ๆ นั้นยังจ้องฉีเหยียนด้วยสายตาน้อยใจ
หลังกลับถึงตำหนักบรรทม นางก็ยิ่งกระวนกระวายใจ ฉีเหยียนจะพูดอะไรกับหลิงอวิ๋นกันแน่ นางไม่ได้ยินสักคำ…
นางไม่ใช่กระต่ายน้อยที่ไม่รู้อะไรเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ตอนนี้นางฉลาดมาก มองออกว่าบุตรีของดาวจวินไท่ไป๋ผู้นั้นไม่ชอบนาง อีกฝ่ายต้องชอบอาจารย์ของนางแน่ ๆ
ฉีเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มลึกซึ้งยิ่งกว่าเมื่อครู่ แววตาฉายประกายบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง
“ข้าไล่นางไปแล้ว”
“ฮึ…”
กระต่ายปีศาจตัวน้อยเบือนหน้าหนีอย่างไม่ค่อยเชื่อ ใช้อุ้งเท้าหยิบองุ่นลูกใหญ่กลมขึ้นมากิน
นางนึกถึงสำนวนนั้นขึ้นมาได้ว่าอะไรนะ หอมอะไรหยกอะไร อ้อ ใช่แล้ว ทะนุถนอมหญิงงาม
อาจารย์ต้อง “ทะนุถนอมหญิงงาม” กับเซียนหญิงผู้นั้นแน่ ๆ จะไล่นางไปได้อย่างไรกัน?
บนใบหน้าของกระต่ายปีศาจตัวน้อยเขียนคำว่า “ไม่พอใจ” ไว้เต็มไปหมด
ฉีเหยียนก้าวยาว ๆ เข้าไปหาอย่างสบายใจ แล้วอุ้มนางขึ้นมานั่งบนตักอย่างเป็นธรรมชาติ
มือเรียวยาวของเขายกขึ้นเล็กน้อย ผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ
ฉีเหยียนใช้มือข้างหนึ่งประคองกระต่ายน้อยตัวกลม อีกข้างถือผ้าเช็ดคราบน้ำองุ่นที่เปื้อนริมฝีปากนางอย่างเบามือ
“องุ่นนี่เผ่าบุปผาส่งมา ข้ารู้ว่าเจ้าชอบกิน เลยนำกลับมาให้เป็นพิเศษ อร่อยหรือไม่?”