*
ภายในบ้านหลังใหญ่ หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวเปื้อนคราบสกปรกกำลังออกแรงอย่างยากลำบากเพื่อขวางประตูหน้าเอาไว้
ร่างกายของนางบอบบาง แขนทั้งสองข้างเรียวเล็กและขาวผ่อง ตอนยกโซฟาสไตล์ยุโรปตัวหนักจึงดูทุลักทุเลไม่น้อย
ทันใดนั้น แขนแข็งแรงข้างหนึ่งก็ยกโซฟาขึ้นแทนนาง แล้วนำไปวางขวางไว้ตรงประตู
หยุนอู้เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าเป็นซอมบี้หนุ่มรูปงามผู้มีดวงตาสีเทาอมฟ้าคนนั้น
นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะเหตุใด เขาถึงตามนางเข้ามาในบ้านด้วย แถมดูท่าทางแล้วก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายนาง
เขาไม่ได้ดูเหมือนซอมบี้ตัวอื่นที่ราวกับศพเดินได้เลย หากไม่นับใบหน้าซีดเซียวอมเทาเขียวกับเส้นเลือดดำที่ปูดขึ้นมา
“ซอมบี้” ตนนี้ดูราวกับนายแบบลูกครึ่ง รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลา
ซอมบี้ยกโซฟาไปขวางประตูได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะหันกลับมาจ้องหญิงสาวแสนงดงามเขม็ง
“โฮก!”
หยุนอู้รู้สึกว่าดวงตาสีเทาอมฟ้าของเขาคล้ายมีแววรอคำชมอยู่หรือเปล่านะ?
ทั้งสองยังเว้นระยะห่างกันอยู่เล็กน้อย ซอมบี้หนุ่มรูปงามก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว หยุนอู้ก็ยังคงระแวดระวัง จึงถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ชุดกระโปรงสีขาวบนร่างนางบางเบา เผยให้เห็นรูปร่างงดงาม ผมยาวสีดำขลับกับใบหน้าบอบบางซีดเซียวชวนให้ผู้คนรู้สึกอยากปกป้องได้ง่ายดาย
“ขอบคุณท่าน...”
หยุนอู้รวบรวมความกล้าเอ่ย เสียงของนางนุ่มนวลไพเราะ ซอมบี้ตนนั้นดูเหมือนจะฟังคำพูดของนางเข้าใจ บนใบหน้าไร้อารมณ์คล้ายจะมีรอยยิ้มภูมิใจอยู่เล็กน้อย