*
ค่ำคืนที่ฟ้าคะนองและฝนกระหน่ำ เสียงฝนพรำสลับกับเสียงฟ้าร้องครืน ๆ กลบเสียงหอบหายใจและเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่ดังขาด ๆ หาย ๆ ภายในหอสูงได้อย่างมิดชิด
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ฝนด้านนอกก็ค่อย ๆ ซาลง
เสียงเคลื่อนไหวภายในห้องค่อย ๆ เงียบไปเช่นกัน กลิ่นอายคลุมเครืออบอวลอยู่ในอากาศ
หญิงงามผมดำขลับผิวขาวราวหิมะมีเหงื่อชุ่มกาย ร่างเปลือยเปล่าถูกชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่และหล่อเหลาโอบกอดไว้แน่น
ร่างกายของนางอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง แต่ยังฝืนพยายามผละออกจากอ้อมแขนเขา
“ฟ้าใกล้สางแล้ว ข้าควรกลับไป...”
ชายผู้นั้นมีใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา เมื่อได้ยินก็เพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนดึงนางกลับเข้าสู่อ้อมกอดอย่างแผ่วเบา
นางรู้ว่าเขาก้มลงหมายจะจุมพิตลำคอ จึงหดตัวหลบไปทันที
“หลบทำไม?”
เสียงของชายหนุ่มแหบพร่าแต่ไพเราะ นางมีหางตาแดงก่ำ ถูกบังคับให้นอนหมอบอยู่บนตัวเขาอย่างว่าง่ายอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ หยาดน้ำตาพร่างพรายลงมาเล็กน้อย
“อย่า... อย่าทิ้งรอยไว้ตรงนั้นเลย สามีจะเห็นเข้า...”
คงเป็นเพราะได้ยินนางเอ่ยถึงคำว่า “สามี” สีหน้าเขาจึงขรึมลง ประกายโหดเหี้ยมวาบผ่านดวงตา ก่อนจะประทับรอยจูบลึกพอประมาณไว้ข้างลำคออันบอบบางของนาง ราวกับจงใจระบายโทสะ
“เช่นนั้นก็ให้เขาเห็นเสีย จะได้รู้ว่าฮูหยินของเขาเป็นของเราแล้ว”
ใบหน้านางซีดเผือด แต่ไม่กล้าขัดใจเขา จึงหดตัวกลับเข้าไปอย่างหวาดหวั่น
เรื่องราวต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนั้นนางยังเป็นเพียงภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้าจวนของใต้เท้าราชเลขาธิการคนใหม่...
*
【ติ๊ง! เดินทางมาถึงโลกแล้ว!】
【สำนึกของตัวละครหลอมรวมอย่างสมบูรณ์แล้ว!】
【โลกในครั้งนี้คือนิยายเรื่อง “ข้ามภพเพียงชั่วข้ามคืน กลายเป็นคนโปรดของท่านอ๋องเก้า”】
【บทตัวประกอบในปัจจุบัน: ภรรยาผู้ล่วงลับตั้งแต่วัยเยาว์ของพระรองผู้คลั่งรัก】
...
“ฮูหยิน? ฮูหยิน?”
เดิมทีหยุนอู้กำลังเหม่อลอย สาวใช้ข้างกายจึงเรียกสตินางกลับมา ตอนนี้นางอยู่ตรงระเบียงทางเดินในเรือนแห่งหนึ่ง
ราตรีเงียบสงัด จือชิว สาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกายนาง กำลังมองนางด้วยสีหน้าเป็นกังวล