*
หยุนอู้กับฟู่หานจือจากโลกก่อนหน้าเคียงข้างกันจนสิ้นอายุขัย
หลังออกจากโลกนั้น ความทรงจำจากทุกโลกก็กลับคืนมาสู่หยุนอู้ทั้งหมด พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้วงมิติเสมือนจริงที่เต็มไปด้วยบรรยากาศล้ำยุค
ในจังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีนกอ้วนตัวน้อยบินออกมาจากหน้าจอที่ลอยอยู่กลางอากาศ มันกระพือปีกอย่างขะมักเขม้นก่อนพุ่งเข้ามาในอ้อมแขนของหยุนอู้
“ฮือ ๆ ในที่สุดเสี่ยวไป๋ก็ได้พบเจ้าสักที!”
“เสี่ยวไป๋?”
น้ำเสียงของหยุนอู้เจือความประหลาดใจ เสี่ยวไป๋จึงกระพือปีกบินไปเกาะบนเก้าอี้ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศภายในห้วงมิติ
หยุนอู้แทบไม่อยากเชื่อว่านกตัวกลมปุกปุย ขนขาวโพลนตรงหน้าจะเป็นเสี่ยวไป๋ ระบบที่ไม่เคยรับผิดชอบของนาง
ที่จริงเสี่ยวไป๋ไม่มีร่างกายเป็นของตัวเอง เพียงแต่เพื่อจะได้พบหยุนอู้ มันจึงแปลงกายเป็นนกที่มีตัวตนขึ้นมา
“ขอโทษนะ เจ้าของระบบ การทำให้ความทรงจำของเจ้าพร่ามัวในแต่ละโลกก็เพื่อให้เจ้ากลมกลืนไปกับบทตัวประกอบได้ดียิ่งขึ้น เพราะโลกต่าง ๆ เกิดความคลาดเคลื่อนขึ้นเล็กน้อย”
เสี่ยวไป๋ถอนหายใจ พลางกระพือปีกตบอกกลมป่องของตัวเองเบา ๆ
“เวลาสลับไปแต่ละโลกมีจำกัด ข้าจะพูดให้สั้นเข้าแล้วกัน ที่จริงเจ้าไม่ต้องกังวลเลย”
“ส่วนเหตุใดในแต่ละโลกเจ้าถึงได้พบผู้ชายที่ทำให้คน…แค่ก ๆ เจ้าสังเกตได้ไหมว่า พระเอกที่ได้อยู่กับเจ้าตอนท้ายของแต่ละโลก แม้นิสัยจะแตกต่างกันไปบ้าง แต่เนื้อแท้แล้วกลับไม่ต่างกันเลย”
“เจ้าจำโลกภารกิจตัวประกอบแรกที่ไปก่อนเข้าร่วมเรื่อง ‘แม่ทัพผู้เย็นชาหลงรักข้า’ ได้ไหม? ตอนนั้นพระเอกกักขังเจ้าไว้ ข้าใช้พลังพาเจ้าออกจากโลกนั้นทั้งที่ไม่สมัครใจ ไม่นึกเลยว่าพระเอกของโลกนั้นจะ—”
แต่เสี่ยวไป๋ยังพูดไม่ทันจบ หยุนอู้ก็ถูกสำนักงานใหญ่การข้ามโลกส่งตัวไปยังโลกถัดไปเสียแล้ว