*
“หมายความว่าอย่างไรหรือ?”
หยุนอู้กะพริบดวงตากลมใสเป็นประกายพลางเอ่ย นางสงสัยว่าเหตุใดเซียนหญิงบนแดนสวรรค์จึงประหลาดนัก เดี๋ยวก็มีความสุข เดี๋ยวก็เศร้าใจ
เป็นเพราะบรรลุเซียนแล้วหรือ? ถ้าข้าบรรลุเซียนบ้าง จะกลายเป็นคนประหลาดเช่นนี้หรือไม่?
“ช่างเถอะ ๆ เจ้าไม่เข้าใจหรอก...”
ใบหน้าเดิมที่งดงามหมดจดของชิงหลานเผยความโศกเศร้า นางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง
ดูท่าว่าต่อไปนางคงต้องหลบหน้าเจ้ากระต่ายปีศาจตัวน้อยนี่เสียแล้ว ไม่อย่างนั้นหากทำเรื่องไม่ดีแล้วถูกจับได้อีกจะทำอย่างไร!
“รอเดี๋ยวนะ ข้าจะเอายารักษาบาดแผลให้เจ้า 1 ขวด แล้วเจ้าก็กลับไปเถอะ...”
“ขอบคุณท่าน!”
ดวงตากลมโตของหยุนอู้เปล่งประกายระยิบระยับขณะมองชิงหลาน ใบหน้าขาวผ่องนุ่มนิ่มเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งใจอย่างจริงใจ
ชิงหลานรีบวิ่งตึงตังไปหยิบยาให้นาง
หลายวันที่หยุนอู้มาอยู่บนวังสวรรค์ นางไปเพียงตำหนักวาสนาเพราะรู้จักชิวเหิง ส่วนสำนักโอสถแห่งนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เข้ามา
ที่นี่เป็นห้องปรุงยาเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในสำนักโอสถ ดูแล้วน่าจะเป็นที่ที่ชิงหลานใช้พักอยู่เป็นประจำ ห้องเล็ก ๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพร และดูเหมือนจะมีนางอยู่เพียงคนเดียว
ชิงหลานเข้าไปหยิบยาในห้องด้านใน หยุนอู้กำลังจะเดินตามเข้าไปหา ทว่าพอหันกลับมา ก็พลันชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่ง
หยุนอู้เซถอยหลังไปหลายก้าว คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นางคิดในใจว่า ทำไมช่วงสองวันนี้ฉันถึงซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้นะ
“ใครกันที่ชน...”
“ขออภัย เป็นข้าเองที่ไม่ทันเห็น จึงชนเจ้าเข้า”