*
“คุณหนูรีบลุกขึ้นแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ ไม่ใช่ว่านัดคุณหนูหลินไปล่องเรือชมทะเลสาบไว้หรือเจ้าคะ หากไปช้า เกรงว่าคุณหนูหลินจะรอนานเสียแล้ว”
ไฉ่เวยเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ มือถือผ้าชุบน้ำที่บิดจนหมาด ยื่นให้หยุนอู้อย่างเรียบร้อย
“ได้...”
หยุนอู้ได้สติกลับมาแล้วพยักหน้าอย่างเหม่อลอย ปล่อยให้ไฉ่เวยปรนนิบัติล้างหน้าแต่งตัว
ไม่นานนัก นางกับไฉ่เวยก็รีบเร่งฝีเท้าไปยังประตูจวนหยุน
มองจากระยะไกลก็เห็นรถม้าจอดอยู่หน้าประตูจวน ข้างรถม้ามีชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้หยุนอู้ สวมเสื้อคลุมแขนแคบสีดำตัวเดิม
กู้ซิงหรานคล้ายได้ยินเสียงฝีเท้า จึงหันกลับมา
ชั่วขณะที่เห็นหยุนอู้ สีหน้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มไร้พิษภัยให้นาง
“วันนี้พี่หญิงงดงามมาก”
บางครั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก กู้ซิงหรานก็จะเรียกนางอย่างเป็นระเบียบว่า “พี่หญิง”
วันนี้หยุนอู้สวมกระโปรงยาวสีเขียวอมฟ้ารัดเอว เอวคอดร่างระหง งามดุจดอกบัวแรกแย้มพ้นผิวน้ำ
หยุนอู้ขึ้นรถม้าไปอย่างรวดเร็ว พอไฉ่เวยกำลังจะตามขึ้นไปด้วย กลับถูกกู้ซิงหรานขวางไว้
“เมื่อคืนท่านพ่อดื่มสุรามากไป เช้านี้คงลุกไม่ไหว เจ้าอยู่ดูแลเรื่องสำคัญในจวนเถิด”
กู้ซิงหรานกำชับด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อเห็นไฉ่เวยมองไปทางรถม้าอย่างลังเล เขาก็เสริมว่า
“ทางพี่หญิง ข้าจะดูแลเอง”