*
อวี๋เหวินรีบตักน้ำซุปบำรุงร่างกายและเติมพลังให้เสินหวยชามใหญ่
“เสี่ยวหวย ช่วงนี้คงเหนื่อยมากเลยสินะ แม่ได้ยินพ่อของลูกบอกว่างานยุ่งมาก วันนี้กว่าจะได้กลับบ้านสักที ต้องกินเยอะ ๆ หน่อยนะ”
“ขอบคุณครับคุณน้า”
เสินหวยรับชามซุปจากอวี๋เหวินแล้วกล่าว ขอบตาของเขาคล้ำเล็กน้อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าช่วงหลายวันนี้คงยุ่งมาก
เขาเหลือบมองหยุนอู้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างแนบเนียน มุมปากประดับรอยยิ้มพึงพอใจ
ไม่ได้เจอเด็กดีของเขามาหลายวันแล้ว ถ้าพ่อของเสินหวยกับอวี๋เหวินไม่ได้อยู่ตรงนี้ เขาคงอยากกอดจูบเด็กดีของเขาให้ชื่นใจไปนานแล้ว
การเข้าไปทำงานในเครือบริษัทเพื่อให้ได้รับการยอมรับและการสนับสนุนจากเหล่าผู้ถือหุ้นกับกรรมการไม่ใช่เรื่องง่าย ความเหน็ดเหนื่อยที่เสินหวยโหมทำงานทั้งวันทั้งคืนก็เพื่อจะได้กลับบ้านมาเจอหยุนอู้เร็วขึ้น
หยุนอู้ก้มหน้ากินข้าวไปเรื่อย ๆ อย่างไร้ความอยากอาหาร จู่ ๆ ก็ได้ยินพ่อของเสินหวยเรียก
“เสี่ยวอู้ พ่อได้ยินแม่ของหนูบอกว่าช่วงนี้กำลังเตรียมตัวไปเรียนต่อต่างประเทศ อาจะให้คนช่วยดูบ้านที่นั่นไว้ให้ ถึงตอนนั้นจะส่งให้หนูดูว่าชอบไหม”
มือที่กำตะเกียบของหยุนอู้ชะงักไป หัวใจพลันตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ
“มะ-ไม่ต้องหรอกค่ะคุณอา”
หยุนอู้เงยหน้าขึ้น พยายามยิ้มแล้วกล่าวว่า “ถึงตอนนั้นหนูหาบ้านใกล้มหาวิทยาลัยเองก็ได้ค่ะ…”
พ่อของเสินหวยยังคิดจะซื้อบ้านพักตากอากาศแถวนั้นให้หยุนอู้ แต่เมื่อเห็นว่าเธอยืนกรานจึงได้แต่ล้มเลิกความคิด
ในที่สุดหัวข้อนี้ก็จบลง หยุนอู้หลุบตาลงต่ออย่างใจลอย ราวกับเพิ่งถอนหายใจโล่งอก
เธอแอบสังเกตปฏิกิริยาของเสินหวยจากหางตา แต่เห็นเขากินข้าวอย่างเป็นปกติ ท่วงท่าช้าเร็วพอเหมาะ ดูเพลินตาไม่น้อย
หยุนอู้ลอบโล่งใจอยู่บ้าง เมื่อครู่ตอนพ่อของเสินหวยพูดถึงเรื่องที่เธอจะไปเรียนต่อต่างประเทศ เธอยังกลัวว่าเสินหวยจะโกรธ
แต่ดูเหมือนเสินหวยจะไม่แสดงปฏิกิริยาอะไรเลย
หยุนอู้ถอนหายใจโล่งอก กินข้าวจนหมดอย่างรวดเร็วแล้วหาเหตุผลขึ้นไปห้องนอนของตัวเอง
กล้องวงจรปิดในห้องนอนถูกเธอถอดออกตั้งแต่หลังจากเสินหวยย้ายออกไปอยู่ข้างนอก