*
สุดปลายระเบียงทางเดินเป็นมุมอับตา แทบไม่มีใครเดินผ่าน ส่วนหลินเสี่ยวเสี่ยวก็เดินไปไกลแล้ว
เสินหวยยื่นมือดึงหยุนอู้เข้ามากอดทันทีเหมือนก่อนหน้านี้ แล้ววางคางลงบนซอกคอหอมกรุ่นนุ่มนิ่มของเธอเบา ๆ
หยุนอู้พบว่าเสินหวยชอบกอดเธอมาก ทั้งยังชอบสัมผัสใกล้ชิดกับเธอด้วย
แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ร่างกายของหยุนอู้เกร็งไปหมด เธอกลัวว่าจะมีคนเห็น หรือหลินเสี่ยวเสี่ยวเกิดมีธุระอะไรแล้ววกกลับมาเห็นพวกเขากอดกันเข้า
“อาหวย ปล่อยก่อนดีไหม…”
หยุนอู้พูดเสียงสั่น แฝงความออดอ้อนอยู่เล็กน้อย
เสินหวยเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “อยากซ่อนเด็กดีไว้จัง แบบนี้พวกนั้นก็จะไม่มาวุ่นวายกับเธออีก”
ลมหายใจของหยุนอู้สะดุด เธอไม่กล้าพูดอะไรต่อ
บางทีท่าทีว่าง่ายของเธออาจทำให้อารมณ์ของเสินหวยดีขึ้นบ้าง เขาถูไถผิวขาวเนียนของเธอเบา ๆ พอคลายอาการโหยหาการสัมผัสของตนแล้ว ก็เป็นฝ่ายคลายอ้อมกอดออก
โชคดีที่ช่วงนั้นไม่มีใครเดินผ่านมาทางนี้ และบริเวณนี้ก็มีกล้องวงจรปิด
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ซืออวี้ซึ่งนั่งอยู่ในรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล ได้เห็นทุกอย่างเมื่อครู่เข้าเต็มตา
รอยยิ้มในดวงตาดอกท้อของเขาหายไป มือที่จับพวงมาลัยก็ค่อย ๆ กำแน่น
“เสินหวย…”
ซืออวี้พึมพำชื่อเสินหวย พลางเลิกคิ้วน้อย ๆ ขณะความคิดหนึ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงผุดขึ้นในหัว
มิน่าล่ะ…มิน่าเขาถึงรู้สึกมาตลอดว่าเสินหวยมีท่าทีต่อหยุนอู้ไม่ชอบมาพากล
เพราะความหวงแหนที่เสินหวยเผยออกมาเป็นครั้งคราว ไม่เหมือนความรู้สึกที่น้องชายมีต่อพี่สาวเลยสักนิด