*
ภายในป่าดึกดำบรรพ์อันกว้างใหญ่ ชายร่างสูงใหญ่ที่นุ่งหนังสัตว์พันรอบเอวกำลังเดินทอดน่องอยู่ท่ามกลางพงไพร
บนไหล่ของเธอจิ้นมีหญิงสาวร่างเล็กนั่งอยู่ ขาเรียวขาวผ่องคู่หนึ่งแกว่งไกวอยู่เบื้องหน้าเขา
มือข้างหนึ่งของเขายังคอยประคองเอวหยุนอู้ไว้ ป้องกันไม่ให้นางตกลงไป
“ท่านจะพาข้าไปที่ใดหรือ?”
เสียงของหยุนอู้สั่นเครือ ดวงตาคู่งามยังแดงเรื่อ นางนั่งอยู่บนไหล่ของเธอจิ้น หัวใจเต้นระทึก แต่ก็ไม่กล้าขยับซี้ซั้ว
“ถ้ำของข้า”
เธอจิ้นตอบสั้นกระชับ หยุนอู้เพิ่งทำใจยอมรับได้ว่าตนทะลุมิติมายังโลกสัตว์อสูร ทว่าก็ยังคงมีความหวังริบหรี่ว่าจะได้กลับไปยังโลกปัจจุบัน
“ท่าน...วางข้าลงเถิด ข้าเดินเองได้...”
นางขยับเอวเบา ๆ แต่ฝ่ามือใหญ่แข็งแรงของเขายังคงโอบรัดเอวเอาไว้
“เจ้าได้รับบาดเจ็บ”
เธอจิ้นพูดเสียงเรียบ พลางเอียงหน้ามองน่องขาวเรียวของนาง บนนั้นมีรอยเลือดจากแผลถลอกอยู่
หยุนอู้ก้มมอง ถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนเพิ่งทะลุมิติมา น่องของนางเผลอถูกอะไรบาดเข้า
ไม่ใช่แค่น่องเท่านั้น แม้แต่รองเท้าแตะที่สวมอยู่ข้างขวาก็ขาด ไม่รู้ว่าเหยียบโดนอะไรเข้า ฝ่าเท้าจึงเจ็บอยู่บ้าง คงถูกบาดเหมือนกัน
ก่อนหน้านี้นางยังไม่ทันรู้ตัว แต่พอมานั่งอยู่บนตัวเธอจิ้นถึงได้เริ่มรู้สึกเจ็บขึ้นมา คราวนี้จึงไม่คิดจะลงไปเดินเองอีก
หยุนอู้คิดว่าเธอจิ้นจะพานางไปบ้านเพื่อทำแผล แต่เมื่อถึงบ้านของเขา นางก็ได้รู้ว่า...