*
หลี่ชุนเยว่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า จึงชักมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนประสานมือทั้งสองไว้ด้วยท่าทีสำรวม
นางอายุไล่เลี่ยกับหยุนอู้ ทุกวันนี้สตรีต่างแต่งงานกันช้า นางเองก็ถึงวัยที่ควรออกเรือนแล้ว
เพียงแต่ก่อนหน้านี้นางไม่เคยถูกใจชายร่างใหญ่หยาบกระด้างในหมู่บ้านสักคน มีเพียงชายที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นที่บ้านหยุนผู้นี้ที่หน้าตาหล่อเหลา ทั้งยังขยันขันแข็งทำงาน
ได้ยินว่าเป็นปู่ของหยุนอู้ที่ยังมีชีวิตอยู่จัดการดูตัวให้เขา ไม่รู้ว่าเป็นคนจากหมู่บ้านไหน ถึงได้หล่อเหลาสง่างามเช่นนี้ เสียก็แต่ดูเย็นชาและทึ่มทื่อ ไม่สนใจผู้คนเลยสักนิด…
หลี่ชุนเยว่กัดฟัน ดวงตาคู่นั้นกลอกมองห่อเนื้อหมูที่เว่ยหวยประคองปกป้องไว้ในอ้อมแขน ความอิจฉาแทบเอ่อล้นออกมาจากหางตา
สตรีบ้านหยุนช่างโชคดีจริง ๆ มีสามีหล่อเหลาเช่นนี้ แถมยังซื้อเนื้อให้กินอีก
“พี่เว่ย เดี๋ยวนี้ซื้อเนื้อต้องใช้เงินไม่น้อยเลยนะ กว่าท่านจะหาเงินมาได้ก็ไม่ง่าย พี่สะใภ้อายุยังน้อย ไม่รู้ความ ไม่รู้จักเห็นใจท่านบ้าง…”
หลี่ชุนเยว่ถอนหายใจเอ่ยปาก ภายนอกดูเหมือนกำลังพูดถึงราคาเนื้อที่แพง แต่แท้จริงแล้วกำลังเหน็บแนมหยุนอู้ว่าไม่รู้จักห่วงใยเขา เอาแต่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย
“เนื้อก้อนใหญ่ขนาดนี้ ต้องขึ้นเขาไปเก็บยากี่มากน้อยถึงจะแลกมาได้ พี่สะใภ้ช่างใช้เงินเก่งจริง ๆ”
“ภรรยาดี ซื้อให้ภรรยากิน”
เว่ยหวยพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย คล้ายกลัวนางจะแย่งเนื้อไป จึงสะพายตะกร้าขึ้นหลัง แล้วหยิบคันไถที่วางอยู่ข้าง ๆ มาลงมือไถนา