*
“เรียบร้อยแล้ว”
เสียงของลู่หวังแหบพร่าเล็กน้อย เขาถอยไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนยืนนิ่งรออยู่ไม่ไกล
หยุนอู้ล้างซี่โครงหมูเสร็จก็นำไปตุ๋นน้ำแกง จากนั้นเริ่มเตรียมอาหารจานอื่น ๆ ต่อ มื้อกลางวันนี้เธอตั้งใจทำอาหารบ้าน ๆ สักสองสามอย่างให้ลู่หวังกิน
หยุนอู้ลงมือทำอาหารจานหนึ่งเสร็จอย่างคล่องแคล่ว แล้วก็พบว่าลู่หวังยังยืนรออยู่ข้าง ๆ
หยุนอู้รู้สึกกระดากอยู่บ้าง จากนั้นจึงหยิบตะเกียบสะอาดคู่หนึ่งขึ้นมาคีบอาหารเล็กน้อย
“คุณลู่ อยากลองชิมดูก่อนไหมคะ?”
ลู่หวังไม่ได้ตอบ เพียงค่อย ๆ เผยอริมฝีปากบาง
หยุนอู้ยื่นตะเกียบที่คีบอาหารไปหา อีกมือหนึ่งยกไปรองไว้หลวม ๆ ใต้ตะเกียบ
ขณะที่เธอกำลังกลุ้มใจกับส่วนสูงที่ต่างกัน ลู่หวังกลับก้มลงมาเอง แล้วกินอาหารที่เธอคีบไปป้อน
“อร่อยมาก”
ลู่หวังกล่าวด้วยสีหน้าปกติ หยุนอู้ชะงักไปชั่วขณะ
เพราะฉากแบบนี้ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนคู่รักหรือสามีภรรยาที่เข้าครัวด้วยกันเลยนะ…
ไม่นานอาหารกลางวันเต็มโต๊ะก็เสร็จเรียบร้อย วันนี้เป็นครั้งแรกที่หยุนอู้นั่งกินข้าวตรงข้ามกับลู่หวัง
ตอนแรกเธอยังไม่ค่อยชิน ท่าทางตอนกินข้าวจึงเชื่องช้า
แต่พอเห็นดวงตาเหม่อลอยของลู่หวัง แล้วนึกขึ้นได้ว่าเขามองไม่เห็นเธอ เธอจึงกล้าผ่อนคลายและเริ่มกินอย่างสบายใจ
หยุนอู้รู้สึกว่าฝีมือทำอาหารของตัวเองพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ น้ำแกงซี่โครงหมูวันนี้ก็อร่อยมากเช่นกัน
แก้มทั้งสองข้างของเธอพองตุ่ยเพราะยัดอาหารไว้เต็มปาก เธอกินเงียบ ๆ คีบเข้าปากทีละคำ